البته این شخصیت‌پردازیام همیشه جواب نیسن. ینی اون چیزی که میخواستی در نمیاد. مثلا من همیشه فک میکردم آدام یه‌چیزی تو مایه‌های estpئه؛ ولی وقتی شروع به نوشتن اصل داستان کردم و توی موقعیتای مختلف قرارش دادم به این نتیجه رسیدم که infpئه- ینی تشخیص صد از ص-

ینی گاهی از شخصیتی که ساختم یه تصوری دارم، ولی اون کلا یه چیز دیگس واسه خودش و تازه وقتی می‌ذارمش تو زندگیش می‌بینم که عه نه بابا اینجوریه

ولی الان چون این رو خیلی دقیق‌تر کردم فکککککر میکنم که دیگه همچین اشتباه ضایعی پیش نمیاد-

i think i need torn my face, cook my brain and get easy from this damn beating heart.

چی میشد اگه مغز نداشتم؟

احتمالا دیگه نمی‌تونستم بنویسم.

گاهی هم به کور شدن فکر می‌کنم. بعید میدونم اگه کور بشم روحیه‌م رو حفظ کنم. وقتی خودمو به عنوان یه ادم کور تصور میکنم، یه صندلی و یه منظره زیبا تو ذهنمه که اونجا نشستم و با چشمای خالی بهشون نگاه میکنم- هرچند نگاه نمی‌کنم. و همین. فکر می‌کنم دنبال یه بهونه‌م که بیخیال همه‌چیز بشم و فقط هیچکاری نکنم، مطلقا هیچکاری. و کور شدن یا سرطان گرفتن خیلی بهونه جالبی می‌تونه باشه.

و آتیش درونمو خاموش کنم. جدیدا حس میکنم دارم از درون میسوزم اینقد که بدنم داغ میکنه لامصب؛ انگار سی‌پی‌یوش کشش ویندوز ۱۸و نداره-