گاهی هم به کور شدن فکر می‌کنم. بعید میدونم اگه کور بشم روحیه‌م رو حفظ کنم. وقتی خودمو به عنوان یه ادم کور تصور میکنم، یه صندلی و یه منظره زیبا تو ذهنمه که اونجا نشستم و با چشمای خالی بهشون نگاه میکنم- هرچند نگاه نمی‌کنم. و همین. فکر می‌کنم دنبال یه بهونه‌م که بیخیال همه‌چیز بشم و فقط هیچکاری نکنم، مطلقا هیچکاری. و کور شدن یا سرطان گرفتن خیلی بهونه جالبی می‌تونه باشه.

و آتیش درونمو خاموش کنم. جدیدا حس میکنم دارم از درون میسوزم اینقد که بدنم داغ میکنه لامصب؛ انگار سی‌پی‌یوش کشش ویندوز ۱۸و نداره-

البته من حالم الان خیلی خوبه.

خیلی دوست داشتم می‌تونستم روی یه چیز تمرکز کنم. روی یه کار. ولی اصلا نمی‌تونم. حتما باید هزارتا چیز بی‌رطططططو باهم ببرم جلو. که خب هیچکدومم خیلی نمیره جلو. البته مهم نیس. الان از روندم نسبتا راضیم هرچند رضایت‌بخش نیست.

فقط گیفای پوکرمو بیشتر دوس دارم-

اصن یه فکر باحال

چطوره هرروزو فقط بچسبم به یه کار؟! خیلی مسخرس ولی خیلی باحاله😂 ینی فکر کن مثلا یه هفتهههه باید صبر کنم تا یه کارو انجام بدم؟ البته خب بدم نیس چون الان بعضی کارایی که باید انجام بدمو بخاطر کارای دیگه تا چن وقت نمی‌تونم انجام بدم- ینی زمانی بیشتر از یه هفته-

خب یه برنامه کلی برای این هفته چیدم- (بریم که بهش عمل نکنم👌🏻)

ازین سبک سوالا واقعا متنفرم. جوابش اینقد راحت و ضایس که هی شک می‌کنی به خودت.

راستی ویلیام بهم پیام بده- @tsushi