به مرحله‌ای از داستان رسیدم که واقعا مغزم قاصر است.

ینی همون اول اول اول اولشم که داشتم داستانو طرح ریزی می‌کردم می‌دونستم به اینجاش برسه هیچ غلطی نمی‌تونم بکنم.

این تیکه دقیقا همونجایی که به خوشبختی رسیده- یه خوشبختی لعنتی‌ای اصن

ولی تقریبا یه دوسالی تو این خوشبختیه هس -که البته من اسکیپ میزنم، کی حوصله خوندن خوشبختیا رو داره اخه- بعد میره تو بدبختی مطلللللللقققق ینی اصلا من ایده این بدبختیه که خیلی تو ذهنم جذاب بود به ذهنم رسید بعد گفتم بذا داستانش کنم تا دیوونه نشم

و من دارم لحظه شماری می‌کنم برا همون سکانسا

آآآآآآآآآآه

و یکی از دلایلی که میگم سمیه قابل نشر نیس واسه همینه صرفا برا یآروم کردن ذهن مریض خودم مینویسم و البته گرم کردن دستم نسبت به خودم دارم پیشرفت میکنم تو نوشتن-مثلا🛐

حالا دلم میخواد این سکانس خوشبختیا رو فعلا خالی بذارم، برم به بخش مورد علاقم بپردازم بعدا برگردم عقب یه خاکی تو مانیتور بکنم دیگه

ولی از طرفیم میگم اومدیم و من دیگه این سکانسای خالی رو ننوشتم- اصلا از من بعید نیست.

ولی بهرحال چاره‌ای نیس خالی میذاریم تا ببینیم چی میشه😔

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ آدام درحالی که نمی‌توانست خندیدن را متوقف کند، کت را کنار می‌گذارد: "قهر نکن حالا!" #صدروزبزور - ۹۱` ۱۷۲۸ کلمه

من بعد از عذاب دادن طرف تا مرز دیوانگی: