دقت کردین پیتر چقدر توی ارتباطات اجتماعیش ضعیف بود؟ یا بهتره بگم افتضاح. حتی میشه گفت دست و پاچلفتی و بی‌عرضه بود- تو این زمینه. شایدم زیادی دارم سخت می‌گیرم؟

بنظرم مردعنکبوتی عقده‌هاشو توی مبارزات و کشتن خلافکارا و داغون کردن شهر خالی میکرد. شاید سادیسم داره، اخه هروقت از اینکارا میکنه خیلی حالش خوبه و همش جوک میگه و کلا اینجوریه که من خیلی خوشبختم. ولی به محض اینکه به زندگی عادی و نکبت خودش برمی‌گرده دوباره میشه همون آدم افسرده و شکست خورده. پس سادیسم داره منتها چون فی سبیل الله ازش استفاده می‌کنه، مورد توجه واقع نشده🤝

نتیجه اخلاقی: محبت نکنین یا مجبور نیستین همیشه یادآوری کنین که دوسش دارین.

نتیجه اخلاقی: از بیماری‌های روانی هم میشه در راه خیر استفاده کرد.

فکر کنم این اختلال مورد علاقم باشه.

میدونی، شایدم دارم اشتباه میکنم ولی پیتر توی دنیای گارفیلد و ریمی که واقعا اینطوری بود؛ ولی هالند مردعنکبوتی خوشبخت‌تری بود- شاید؟ بجز قسمتای اخر که همه‌چی گند خورد تو هم و اینا. حالا که فکرشو میکنم اونم خوشبخت نبود فقط- فقط چی؟ چی میخواستم بگم؟

نه، کی گفته من ذهنم زیادی شلوغه و بهم ریختس؟

فقط فقط ودف موقع تایپ کردنش یادم رفت تقصیر اونه میدونی، نباید یهو میومد تو ذهنم.

اها فقط الکی خوش بود-؟ اره فک کنم.‌ و دوست هم داشت ولی- ولی ولش کن. فعلا تمایلی به حرف زدن درمورد هالندو ندارم.

اما واقعا بدبخت بود؛ همه رو میتونست نجات بده، حتی رندوم‌ترین موجودات توی خیابون (به استثنای اون ماشینایی که همیشه تو همه فیلما تلف میشن) الّا کسایی که واقعا دوسشون داشت و میخواست نجات‌شون بده.

راستی هالکم باحاله چرا من یه بار نشستم هالکو عین ادم ببینم؟ یادم باشه بعدا ببینمش فک کن یه سبز گنده غول تشن باشی و شرکم نباشی و خیلی قوی

از موجودات قوی و خنگ خوشم میاد مثلا ناکلز خیلی بامزه بود- البته درمورد سینمایی‌ش حرف نمیزنم. اونم جالب بود ولی بنظرم بیشتر سم پرومکس بود تا جالب.