میدونی، شایدم دارم اشتباه میکنم ولی پیتر توی دنیای گارفیلد و ریمی که واقعا اینطوری بود؛ ولی هالند مردعنکبوتی خوشبخت‌تری بود- شاید؟ بجز قسمتای اخر که همه‌چی گند خورد تو هم و اینا. حالا که فکرشو میکنم اونم خوشبخت نبود فقط- فقط چی؟ چی میخواستم بگم؟

نه، کی گفته من ذهنم زیادی شلوغه و بهم ریختس؟

فقط فقط ودف موقع تایپ کردنش یادم رفت تقصیر اونه میدونی، نباید یهو میومد تو ذهنم.

اها فقط الکی خوش بود-؟ اره فک کنم.‌ و دوست هم داشت ولی- ولی ولش کن. فعلا تمایلی به حرف زدن درمورد هالندو ندارم.

اما واقعا بدبخت بود؛ همه رو میتونست نجات بده، حتی رندوم‌ترین موجودات توی خیابون (به استثنای اون ماشینایی که همیشه تو همه فیلما تلف میشن) الّا کسایی که واقعا دوسشون داشت و میخواست نجات‌شون بده.

راستی هالکم باحاله چرا من یه بار نشستم هالکو عین ادم ببینم؟ یادم باشه بعدا ببینمش فک کن یه سبز گنده غول تشن باشی و شرکم نباشی و خیلی قوی

از موجودات قوی و خنگ خوشم میاد مثلا ناکلز خیلی بامزه بود- البته درمورد سینمایی‌ش حرف نمیزنم. اونم جالب بود ولی بنظرم بیشتر سم پرومکس بود تا جالب.

شایدم سونیک ذاتش بچگانس؟ ولی پتانسیل باحال بودنو داشت هرچند هیچوقت سریالشو ندیدم که بخوام بگم‌ در چه سطحیه اما طبق اون چیزایی که خودم میدونم و ازش تصور داشتم بنظرم باحال بود یا حداقل میتونست باشه.

چه دنیای کثیفیه خوشحالم که نقشی توش ندارم

سرطان چقدر درد داره؟ سرطانی که درد نداشته باشه ولی بکشه داریم؟

مچمو تکون میدم تق تق صدا میده. میدونم غضروف و اینامه ولی اگه چرخ دنده بود چی؟ چی میشه اگه یه روز بفهمی درواقع یه بمب متحرکی و خانوادت جاسوسن؟

من چی زدم؟