دوستان عیب کُنَنْدَم که چرا دل به تو دادم
باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی؟)
چشمانت ، میان آرامش و آتش ؛ هر بار که نگاهت میکنم ، هم میسوزم از شدتِ عشقی که در توست ، و هم زنده میشوم از گرمایی که به جانم میریزد . تو را که دوست دارم ، انگار تمام جهان ، فقط برای من است و این حس، آغازِ پرواز است . تو نه شبیه رؤیا ، نه شبیه واقعیت ، بلکه خودِ آن لحظهای هستی که آدم ، حس واقعیِ بودن را درک میکند .