یک سال گذشت... @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای

🇮🇷غرفه سازمان انرژی‌ اتمی ایران در راه‌پیمایی پرشکوه ۲۲ بهمن ۱۴۰۴ @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای

🇮🇷مهندس محمد اسلامی، معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان انرژی اتمی ایران در جمع مردم، راه‌پیمایی ۲۲ بهمن ۱۴۰۴. @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای

❗گاهی #حادثه درست در لحظه‌ای رخ می‌دهد که گمان نمی‌کنی. 🟢 #ایمنی تا ثانیه آخر باید جدی گرفته شود. @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای

🎥 MELTDOWN AT THREE MILE ISLAND — PART V of VI. 🚨مستند «ذوب قلب در جزیره سه‌مایلی» — قسمت ۵ از ۶ یکی بود، یکی نبود. روزی روزگاری روی یک جزیره شنی به طول سه مایل در میان رودخانه‌ ساسکوهانا در ایالت پنسیلوانیای آمریکا، دو واحد نیروگاه هسته‌ای تازه ساخته شده بود که ناگهان یک روز ... ❗می‌توانید در این پیوند درباره حادثه نیروگاه هسته‌ای جزیره سه‌مایلی (TMI) بیش‌تر بخوانید. 🎥تماشای قسمت ۱ 🎥تماشای قسمت ۲ 🎥تماشای قسمت ۳ 🎥تماشای قسمت ۴ @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای

📚ایـــران و اتـــم 📌خاطرات مرحوم دکتر «#اکبر_اعتماد»، نخستین رئیس سازمان انرژی اتمی ایران و بنیان‌گذار دانش‌گاه بوعلی سینای همدان 🖍️به کوشش حسین دهباشی سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای

(۲۳) هند و پاکستان را زیر نظر داشتم! صفحه ۱۷۲ تا ۱۷۵ (با اندکی ویرایش) __________ـ هند در زمینۀ انرژی اتمی خیلی کار کرده بود و خیلی پیش‌رفت کرده بود، خیلی آدم تربیت کرده بودند و خیلی تأسیسات درست کرده بودند، بدون این که نتیجه زیادی در زمینه تولید انرژی گرفته باشد. یعنی فن‌آوری خیلی زیاد، دانش خیلی زیاد ولی نتیجه نهایی بسیار کم. در هر صورت، ما می‌توانستیم از تجربه، دانش و تخصص هم برای بررسی‌های فنی و هم برای تربیت متخصص از آن‌ها استفاده بکنیم. مخصوصاً هند می‌توانست خیلی کارشناس برای ما تربیت کند که عده‌ای هم به هند برای کارآموزی فرستادیم... من با هومی ستنا، رئیس کمیسیون انرژی اتمی هند که از پارسیان هند و خیلی پرقدرت بود و مستقیم زیر نظر نخست‌وزیر هند کار می‌کرد، رابطهٔ خیلی خوبی داشتم. سیاست ما و هندوستان در آژانس بین المللی انرژی اتمی به‌ویژه در شورای حکام آژانس خیلی به هم نزدیک بود. من در موضع‌گیری‌های خود اغلب از پشتیبانی نمایندۀ هندوستان برخوردار بودم. در زمینهٔ وسیع‌تری در بعضی از سفرهایم به هندوستان با خانم ایندیرا گاندی (نخست‌وزیر) ملاقات داشتم. در این ملاقات‌ها بیش‌تر روابط سیاسی ایران و هندوستان مطرح بود و پیام‌هایی را از طرف شاه برای خانم گاندی می‌بردم و در مراجعت پاسخ‌های خانم گاندی را به شاه گزارش می‌دادم. اغلب این گفت‌وگوها در اطراف یک مسأله مهم دور می‌زد و آن تأمین امنیت اقیانوس هند و بیرون آوردن این منطقه از زیر نفوذ قدرت‌های بزرگ جهانی و بستن تمام پای‌گاههای نظامی متعلق به کشورهای خارج از منطقهٔ اقیانوس هند از جمله آمریکا بود. یکی از دلایلی که با پاکستان زیاد رابطه داشتیم این بود که پاکستان جزو سازمان همکاری منطقه‌ای برای «توسعه» (RCD) بود. در این سازمان ایران و پاکستان و ترکیه عضو بودند. مطالب مختلفی در آر سی دی مطرح بود که یکی مسألۀ انرژی اتمی بود. سالی یک بار اجلاسی داشتیم با شرکت مسئولان اتمی سه کشور. هر سال ما در یکی از کشورها جلسۀ دو سه روزه داشتیم - یا در ترکیه یا در ایران یا در پاکستان. در این جلسات از برنامه‌های کشورها آگاهی پیدا می‌کردیم و زمینه‌هایی هم برای هم‌کاری و مخصوصاً تبادل اطلاعات درست کرده بودیم. بنابراین خیلی به هم نزدیک شده بودیم بدون این‌که این نزدیکی به یک هم‌کاری در چهارچوب معینی تبدیل شود. آن وقت کمیسیون انرژی اتمی پاکستان رئیسی داشت به نام منیر احمدخان که مرد بسیار دانا و فعالی بود. او را ذوالفقار علی بوتو ، نخست وزیر پاکستان بر سر کار گذاشته بود. او با بوتو خیلی نزدیک بود و خیلی هم قدرت داشت... به او از اول گفته بودند که ساختن سلاح اتمی هم در برنامه کار او هست. در هر صورت آن را نفی نکرده بودند. نمی‌گفت این دستور دولتمان است، ولی در صحبت‌هایی که با هم داشتیم به طور ضمنی می‌گفت که باید به فن‌آوری‌های مربوط دست یافت. من با منیر احمدخان سالی چند بار مذاکره مفصل داشتم و هر بار به این مطلب برمی‌گشت که پاکستان و ایران هر دو، باید همه نوع فن‌آوری اتمی را مهار کنند، یعنی فن‌آوری نظامی را کنار نگذارند و از ما می‌خواست که با هم هم‌کاری داشته باشیم. چ او هم می‌خواست با ایران هم‌کاری‌های وسیع اتمی داشته باشد و هم از ایران می‌خواست یک سری برنامه‌های پژوهشی پرهزینه را شروع کند برای توسعهٔ فن‌آوری‌های مختلف که احیاناً در صنایع نظامی مصرف داشتند. من با او روابط نزدیکی برقرار کردم و در را باز گذاشته بودم که او حرف‌هایش را بزند. در واقع هر دوی ما با هم هم‌درد بودیم، ولی نوع وظایفمان با هم تفاوت داشت. هر دو معتقد بودیم که ما شرقی‌ها بالأخره باید حساب کار خودمان را بکنیم و با هم باشیم. غربی‌ها چرا به ما زور می‌گویند؟ بنابراین اطمینانش را جلب کرده بودم و حرف‌هایش را می‌آمد میزد... خیلی خوب می‌دانستم که چه کار دارند می‌کنند. ما همیشه نگران برنامه‌های اتمی کشورهای همسایه بودیم و سعی می‌کردیم در مورد این برنامه‌ها اطلاع کافی داشته باشیم. پاکستان، هم کشور بزرگی بود، هم همسایه ما بود، و هم کشوری مسلمان بود‌ علاوه بر این‌ها، ما با پاکستان ریشه‌ها و علایق فرهنگی مشترک داشتیم. بنابراین پاکستانی‌ها خیلی از ایران توقع داشتند و این را هم به وضوح می‌گفتند. از سوی دیگر روابط ایران با هند – که همیشه با پاکستان مناقشات سیاسی و نظامی داشت – از اهمیت و اولویت خاصی برخوردار بود. شاه حاضر نبود موازنه سیاسی که در روابط ایران با پاکستان و هند ایجاد شده بود به مخاطره بیفتد. از سوی دیگر، پاکستان از ثبات سیاسی لازم برخوردار نبود و نوع هم‌کاری اتمی بین ایران و پاکستان، در هندوستان واکنش شدید ایجاد می‌کرد و به مناسبات دوستانه ما لطمه می‌زد. بنابراین آن موقع امکان هم‌کاری نزدیک بین ایران و پاکستان در زمینهٔ اتم وجود نداشت و ما مجبور بودیم صرفا به روابط دوستانه با پاکستان قناعت کنیم. @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای

📌#چین با پیشی گرفتن از #روسیه صاحب دومین ناوگان بزرگ زیردریایی هسته‌ای در جهان شد. @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای