بیاید بگید به نظر شما هم نوشته‌های شبام از روزام بهتره😁

وقتی که برای خودتون لفت می‌دید و میاید و میرید و من بر خلاف همیشه برام مهم نیست این حس بهم دست میده که یه شرورم و تو تاریکی وایسادم میگم: من چیزی برای از دست دادن ندارم و بووممم همه چیزو می‌ترکونم😂🤣

من رو به شخصیتام:😂

https://eitaa.com/Steveparkerrogers ده نفرتون کوچ کنید اینجا کاپیتان دوباره برگرده به آمار قبلیششش

اگه برید براتون متن می‌نویسم_

آهنگ وحشتناک دردناک پلی لیستم پلی شد و دوباره رفتم تو فاز_

الان که نگاه می‌کنم نصف زندگیم به این گذشت که خودمو تو یه جایی جا بدم. یعنی اونا منو می‌برن یه جا ولی من هر کاری می‌کنم نمی‌تونم مثلشون راحت باشم یا اصلا حرفی بزنم. و موفق نمیشم با اینکه کلی حرف مشترک دارم اما انگار ندارم، متوجهید؟

و این مشکل حتی تو مجازی هم حل نشد، چندین بار مشابهش پیش اومد و آره دیگه

نوشتنه‌هام این مشکلو چندباری حل کردنا، نوشته‌هام یا خودم ولی اون حس که میگه باید بری هیچوقت ولم نمی‌کنه و من نمی‌دونم تا کِی باید برم

احتمالا تو این وضعیت این کم اهمیت ترین چیز ممکنه ولی خب

و علاوه بر اون نمی‌دونم بقیه تا کی می‌خوان برن. تا الان خیلی شده به خودم بگم مشکل از من و اشتباهاتم بوده ولی حالا؟ حالا تقصیر من نبود. و اونا میرن، جوری که انگار هیچی نبوده. گاهی تظاهر می‌کنن به اینکه خب هیچی نبوده و گاهی دوباره بر می‌گردن ولی یه جور دیگه.