و این مشکل حتی تو مجازی هم حل نشد، چندین بار مشابهش پیش اومد و آره دیگه

نوشتنه‌هام این مشکلو چندباری حل کردنا، نوشته‌هام یا خودم ولی اون حس که میگه باید بری هیچوقت ولم نمی‌کنه و من نمی‌دونم تا کِی باید برم

احتمالا تو این وضعیت این کم اهمیت ترین چیز ممکنه ولی خب

و علاوه بر اون نمی‌دونم بقیه تا کی می‌خوان برن. تا الان خیلی شده به خودم بگم مشکل از من و اشتباهاتم بوده ولی حالا؟ حالا تقصیر من نبود. و اونا میرن، جوری که انگار هیچی نبوده. گاهی تظاهر می‌کنن به اینکه خب هیچی نبوده و گاهی دوباره بر می‌گردن ولی یه جور دیگه.

اگه این حرفا رو زدم و آه و ناله‌ی احمقانه کردم به خاطر این آهنگ لعنتیه، همیشه از اعماقم یه چیزایی رو می‌گیره بیرون می‌کشه...

دنیا هم با ما چپ افتاده این آهنگ نباید الان بعد اون آهنگ پلی می‌شددد

عکس گرفتم که بگم اینا رو گوش ندید، بدبخت میشید

وای چقدر حرف زدم🤦‍♀️

اشک‌هایم با رنگ قرمز خون مخلوط می‌شود. مرگ نزدیک است، می‌دانم! و با دیدن خونم که جاری‌ست همه نیز این را می‌دانند. پس اشک‌هایم چه؟ چرا آنها رنگ ندارند تا دنیا آن را ببیند و بفهمد روحم درد دارد؟ آن لعنتی‌ها هیچ وقت رنگ نداشتند... همیشه جسم پیروز بوده، همیشه زخم‌هایش معلوم بوده، هميشه دردهایش معلوم بوده و از همه مهم‌تر زمان مرگش. روحت کی مرد؟ کسی فهمید زمانش را؟ اشک‌های روی بالشتت را که دید و که فهمید که هرشب میباری؟ هیچ کس. حالا هم که نفس‌های آخر را در این جسم میکشم، باز هم کسی نخواهد فهمید که روحم چقدر زخم داشت و خیلی زودتر از جسمم مرده بود. چرا رنگ قرمز خون من، اشک‌هایم را می‌بلعد. به راستی چرا اشک‌ها رنگ ندارند؟ #yggdrasil

ایگی که برای کانال من محتوا جور می‌کنه و منی که هیچ کاری جز هیچ کاری نکردن نمی‌کنم: