پرسید هیولا کیست؟ پاسخ دادید تویی.
اما او هیولا نبود، کور بودید که نتوانستید ببینید او هیولا نبود. شاید چهرهی ترسناک داشت، شاید چشمانش خون گرفته و وحشی بودند اما مگر قلبش را ندیدهاید؟
مگر ندیدهاید با هر تپش نور میرهاند و با هر نفسی که فرو میدهد شادی پس میدهد؟
ندیدید. ندیدید که نیزههای شیطانیتان را در سینه نحیفش فرو بردید، ندیدید که بر روح لطیفش ننگ شیطان زدید. شیطان شما بودید.
هیولا شما بودید.
گفت:《یک روز به دیدنت میآیم. و آنروز ستارهای در آسمان خاموش خواهد شد، میدانی که افسانهای میگوید هر ستاره در آسمان نشاندهنده یک جسم بر روی زمین است.》
و پس از آنکه عهد هرروزهاش را با سنگ قبر بست، گل رز را پر پر کرد و یک گلبرگ را مثل همیشه با خود برداشت. میخواست در کتابی بگذارد که صاحب سنگ قبر به او داده بود.
با خود پنداشته بود، تا وقتی هر صفحه با گلبرگ گل رز تزئین نشود و کتاب به پایان نرسد، ستاره او نیز خواهد درخشید. اما پس از آن... پس از آن بالاخره او را میدید.
شماره "۱"
شارلوت اشکهایش را پاک کرد:《نه... من... من.》 آهی کشید و به اسپایک گفت:《اسپایک من یه کار وحشتناک کردم
وقتی اسپایک از لوگان جدا شد، به سمت خانه فردی راه افتاد. قدمهایش سبک بود و درون آن شب سرد به یک سایه میمانست. شاید هم واقعا یک سایه بود، سایهای در زندگی دیگران.
هنگامی که به عمارت خانوادگی فردی رسید، از دیوارش بالا رفت تا به پنجره اتاق فردی برسد، اسپایک هیچگاه با در ورودی میانه خوبی نداشت. پنجره را آرام هل داد و وارد اتاق شد، وقتی وارد شد مادر فردی با دیدن او جیغ زد.
فردی لباسهایش را در آورده بود و با بالاتنه عریان، بیحوصله روی تختش دراز کشیده بود، مادرش روی صورت او خم شده بود و با پنبه زخمهایش را تمیز میکرد. مادر فردی اخم کرد با صدایی که ناراضی بودن درش نهان بود گفت:《کاش از این به بعد از در بیای اسپایک.》
اسپایک دستانش را در جیبش کرد:《ببخشید.》
مادر فردی صورتش را در هم کشید و پنبه را به دست اسپایک داد:《میرم یه چیزی بیارم بخورید.》
خانواده فردی از اسپایک خوششان نمیآمد، حتی از او دوری هم میکردند اما ترجیح دادند اسپایک دور و بر فردی باشد تا لوگان. اگر آنها میدانستند اسپایک در گذشته که بوده و چه کارهایی میکرده قطعا تغییر نظر میدادند.
اسپایک با دیدن صورت زخمی فردی اخم کرد، شیشه خوردهها زخمهای کوچک و بزرگ به جا گذاشته بودند، اما فردی شانس آورده بود چشمانش آسیب ندیده بودند. زخمها هم به نظر زیاد عمیق یا خطرناک نمیآمدند.
اسپایک پنبه را مانند مادر فردی روی یکی از زخمها گذاشت و با پوزخند گفت:《حداقل الان دیگه ادعات نمیشه از ما خوشگلتری.》
فردی با چشمانی که پشت چند تار مو مخفی شده بودند به اسپایک نگاه کرد:《با این قیافه هنوزم از تو یکی خوشگلترم.》