امروز خواننده‌هامو به خاطر بازیکنام ول کردم، اونام نفرینم کردن و به هیچکدوم نرسیدم

تا حالا شده حس کنید کل کائنات در برابر شماست؟

الان واقعا همچین حسی دارم. به قول داداشم خواب خواب میاره، پول پول میاره، بدبختی هم بدبختی میاره. بدشانسی عین زنجیر می‌مونه، انقدر حلقه‌هاش پشت سر هم و زیاد میان که تو رو توی خودش محبوس و زندانی می‌کنن.

پس راه نجات چیه؟

راه نجاتی نیست همه‌ش راه فراره می‌دونی تلخه ولی حقیقته، آدمیزاد به وجود اومده تا رنج بکشه راه نجاتی نیست...

(باورم نمیشه اینجا پیام دادی_)

فکر کنم مربیم هم نا امید کردم باید بره پیش بقیه...

2 نفر دیگه بیان رند بشیم

به قول نِد توی کتاب ماه بر فراز مانیفست، زنده باد شب...)

"شب بخیر ارواح"

یه جوری گفتی انگار باگی چیزیه_ اول اینکه نه همیشه اینجوری نبوده_ دوم اینکه به جز این بار که تقصیر خودش نبود دفعات پیش به خاطر ابن بود که تنها چیزیه که بلده. قبلا هم گفتم درد باعث میشه درداشو فراموش کنه، دعوا کردن تنها کاریه که توش خوبه پس انجامش میده... مثل اعتیاد می‌مونه براش، نابودش می‌کنه اما باعث میشه فراموش کنه. و باور کن همچین کسایی رو می‌شناسم

می‌دونید؟ درسته این چند روزه اوضاع دوباره داغون شد، همه‌ب کائنات افتاده جلوم تا به یه سری چیزا نرسم و خلاصه دوباره حسای مزخرف اومدن ولی به هر حال دلم نمی‌خواد بهش بها بدم، تابستون عالی‌ای نیست ولی ببینید با چه چیزایی آشنا شدم؟ شاید اگه نمی‌تونم اون فیلمو ببینم به خاطر خودمه🤷‍♀️ لعنتی منظورم اینه که الان می‌خوام برم سینگ استریت ببینم و نمی‌خوام اهمیتی بدم به هر آنچه که داره نابودم می‌کنم، می‌نویسم و میگم و عکس می‌گیرم و اهمیتی هم نداره اگه کسی نبینه یا نخونه یا نظر نده اهمیتی نداره که نا امید میشم یا هر کلانک دیگه‌ای اونقدرام بد نیست هست؟