می‌تونم برای نیکو وقتایی که کناره هیزل‌عه گریه کنم

هربار باهم حرف میزنن دیوار رو گاز می‌زنم

خدایا میتونم نیکو رو لقمه کنم بخورم

کلا انقد میشه کنار هیزل🤏🏻🤏🏻🤏🏻🤏🏻 اینقد

وای قلبم

خنده‌هایش کل فضا را پر کرده بود، بلند بلند قهقهه می‌زد و از میان آنها داستان اینکه چگونه برادرش را اذیت کرده بود، تعریف می‌کرد:《بعد... وای بعدش مامانم اومد و با جارو تا می‌خوردیم جفتمون رو زد》 و دوباره خندید. انگشت‌هایش خاک را چنگ می‌زدند و زیر ناخن‌های از خاک قهوه‌ای شده بود. ناگهان خنده‌اش تبدیل به گریه شد، لبخندش محو شد و اشک‌های شوق با تبدیل شدن به اشک‌های غم شدیدتر باریدند. خاک را محکم‌تر چنگ زد:《فکر می‌کنی احمقم مگه نه؟》 فریاد زد:《همه همین فکرو می‌کنن. ولی واسه تو چه فرقی داره؟》 از شدت فریاد آب دهانش به بیرون پرتاب می‌شد و صورتش سرخ شده بود. به جلو خم شد و زانو‌هایش به قفسه سینه‌اش چسبیدند:《ولی مگه واسه تو اهمیتی داره؟ تو که الان داری خوش می‌گذرونی!》 خاک‌های داخل مشتش را پرت کرد روی سنگ قبر:《مگه برات مهمه به من چی می‌گذره؟》 از جایش بلند شد و عربده کشید:《اگه برات مهم بود ولم نمی‌کردی》 و با هر لگد به سنگ قبر یک کلمه را گفت:《تو که می‌دونستی چقدر سختمه. تو که میدونستی اگه نباشی چی به سرم میاد. پس برای چی ول کردی و رفتی ها؟ ها؟》 نفس زنان روی زمین افتاد و کنار سنگ قبر دراز کشید، خاک و اشک همه‌جایش را فرا گرفته بود. به آسمان خیره شد و آرام گفت:《دیروز تو مدرسه کتک خوردم. بهت توهین می‌کردن، منم یک به چهار با همه‌شون درگیر شدم. تازه دندون نیشم هم شکست》 با زبانش آن را لمس کرد:《یکم تیز شده حس می‌کنم ببری چیزی‌ام.》 دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و اجازه داد گرمای آن سرمای دستانش را از بین ببرند:《میدونم دیوونه شدم... خودم میدونم.》 چشمانش را بست:《کشیش می‌گفت آرامش خدا باعث میشه مرگ آدم رو دیوونه نکنه... می‌گفت اگه به خدا نزدیک باشی مرگ رو می‌تونی بپذیری.》 زیر لب زمزمه کرد:《یا من از خدا دورم، یا خدایی وجود نداره، یا کشیش خودش روانیه...》 و سکوت شب خزید و اطراف او و سنگ قبر را در بر گرفت. جای در آسمان، کسی لبخند زد و زیر لب گفت:《تو همیشه دیوونه بودی.》

گردن نمی‌گیرم چه چرتیه

واهای