می‌دونی، نمیدونم این نقل قول از شخص یا کتاب خاصیه یا نه، ولی به قول خانوم ستوده‌نیا زندگی که به تنهایی معنا نداره، ما اومدیم که بهش معنا ببخشیم

زندگی چیه؟ ثانیه؟ لحظه؟ دقیقه؟ دویدن الکی و دکتر شدن و نمیدونم رسیدن به بهترین مقام... تهش چی؟ نگاه می‌کنی میبینی یه بارم وقت نکردی زیر بارون وایسی و بدون اینکه واست مهم باشه خیس میشی و لذت ببری نمی‌گم تلاش بده اگه هدف نبود معنایی برای زندگی وجود نداشت

ولی نباید به خاطر هدف از زندگی کردن و حس کردن بگذری

واگرنه فرق ما با ربات چیه پس

آدم آزاد نیست مسلما و طبیعتا محدوده شاید ادعا کنی آزادی ولی محدودی، به زمان و خیلی چیزهای دیگه

ولی بعضی محدودیتارو میشه شکست، چارچوب و زندان الکیه که واسه خودمون ساختیم

من یه عقیده‌ای دارم، نمی‌تونم بگم بهش عمل کردم، یا اصلا درسته یا نه

ولی به نظرم باید همیشه کاری که خودت می‌خوای بکنی

نه که عقل و منطق و مشورت رو بوس کنی بذاری کنار

اینکه اگه میخوای بری یه رشته‌ای، واقعا بری

این مثاله، در همه چیز صدق می‌کنه

چون اگه راهی بری که نمی‌خوای، تهش اگه خراب بشه، نرسی، نشه، ببازی تو می‌مونی و کوه حسرت حسرت عین خوره میوفته به جون شادی، تباش و هدف داشتن، امید حسرت که کاش راه خودمو رفته بودم، کاش یه بار سرکشی کرده بودم، کاش یه بار قانون و کلیشه رو شکسته بودم اگه موفق هم بشی احتمالا خوشحال نخواهی بود چون ته دلت میگی زندگیم یه بار بود، و من هیچوقت اونچه میخواستم تجربه نکردم