دلم می‌خواست بزنم تو دهنش و بگه آره خب که چی. بهتر از هر فیلم زرد و چرتیه که تو به خورد مغزت میدی و چشماتو مجبور می‌کنی تا اونا رو ببینن

خیلی یهو یاد دوتا از دوستای بچگیم افتادم

البته یهو هم نبود دیشب خواب یکیشونو دیدم

بچه که بودم میرفتم کلاس تکواندو اونجا دوتا خواهر دوقلو بودن با هم دوست شدیم ستایش و نیایش

من با ستایش صمیمی تر بودم، عین هم بودن فقط نیایش روی چونه‌ش یه خال داشت

ولی وقتی بیشتر می‌شناختیشون می‌دیدی صدای ستایش یکم فرق داره، می‌دیدی انگار ستایش از نیایش نرم‌تره... نمیدونم چجوری بگم

ستایش همیشه هوک آبی می‌پوشید. نیایش قرمز

اونا بودن که یادم دادن چجوری آدامس باد کنم و بترکونم

مامانشون هنوزم با مامانم گاهی حرف می‌زنه ولی خیلی وقته ما هم رو ندیدیم...

چقدر عجیب که یهو آدم با تمام وجود پرت میشه به یه خاطره، یه آدم، یه مکان، یه دوره...