چیزی که آزارم میده اینه که همه مدعین که تنهات نزاشتن ولی در حقیقت من یه "همتون‌تنهام‌گذاشتید" بزرگ هستم .

و چون بعداز ماه‌ها نسبت‌به‌چیزی اینقدر راحت میگم مطمئنم درموردش تجدیدنظری ندارم!

به‌معنی واقعی کلمه هیچ‌کسی رو جُز ائمه ندارم .

و از این بابت ؟ خوشحالم :)

-

‌

از آدمایی که عوض نشون دادن راه ؛ بهم غر‌ میزنن و ایراد میگیرن و برچسب میچسبونن بیزار، متنفر و فراریم .

نیازمند اینم که فریاد سر بدم .

چرا درك نمیکنین ؟

درسته که منطقی تصمیم میگیرم و خیلی درموردشون فکرمیکنم و یا موضوعی رو از اساس از بین میبرم یا با صبر و حوصله و درنظر گرفتن همه‌چی حلش میکنم ؛ ولی باور کن که بیشتر وقت‌ها برای اون آدمی که دل‌به‌دریا میزد و با قلبش کاملا احساسی تصمیم میگرفت و صادقانه احساسش رو بروز میداد و بعد خودش رو سرزنش میکرد یا اجازه میداد "دلش‌بخواد" ، "دلش‌تنگ‌بشه" ، "دلش‌نخواد" حسرت میخورم و میخوام که همونطور باشم!

باشه اصلا ؛ فیلمای خارجکی باکیفیتن یا حتی موضوعاتشون کشمکش‌های جذاب دیگه‌ای داره و نویسنده خیلی دیالوگای سنگین و موقعیت‌های خوبی چیده ولی بیا برگردیم به قبل از دهه‌نود و فیلم‌های قدیمی‌ایرانی رو با هم ببینیم تا به وجود "مغز" پی ببریم :)

میدونید چیه ؟ از خودم بدم میاد که اینجا توی امنیت دغدغه‌هام اینطوری به‌هم ریختن و اونطرف توی غزة اینهمه فرشته هرثانیه پر پر میشن!