دارم فکرمیکنم اگه تو جایِ من بودی ؟ اگه به توام اون حرفو میگفتن ؟ اونوقت تو چیکار میکردی ؟ اه حتی نمیدونم چقد درسته که حالم اینطوری شده بابت اون حرف. حتی امروز داشتم فکرمیکردم اگه فلانی‌ هم باورش بشه دیگه برام اهمیتی نداره.

مشکل اینجاست که هرچیزی ممکنه!

آقا منو سرباز خودت کُن!

الان چی ؟ الان تنهام ؟ نیستم ؟

سوال‌های ممتد بی‌پاسخی روبه‌رومه. این یه امتحانه.

برسان سلام ما را ، به رفو گرانِ هجران که هنوز پاره‌ی دل ، دو سه بخیه کار دارد..

مارا‌کسی‌نداد‌بجز‌تو‌پناه؛نه.

آه ؛ نمیتوان از تو با کسی سخن گفت. سخت است. انگار کلماتم برایشان ناآشناست. گویی متوجه زبان من نمیشوند. من میگویم اما انگار در هیاهویی گیر افتاده‌ام یا شاید گیر افتاده‌اند که صدایم را نمیشنوند. کلمات برایشان واضح نیست. مفهوم نیست. چه کنم ؟ چه میتوانم بکنم ؟ تو بودی سرت را پایین می‌انداختی و میخندیدی و رد میشدی برادر! تو بودی همین کار را میکردی. بعد خودت را راضی میکردی که " آنکه‌بایدببیندمیبیند " عجب دلی داری! چقدر صبوری. برادر از این اقیانوس آرام صبرت، قطره‌ای میانِ دستان کوچک من به‌هنگامه‌ی قنوت بی‌انداز. من میترسم. چیست این دغدغه‌ها ؟ کجا رفته آن دردها ؟ چرا هرطور میخواهم زمینی فکرنکنم آدم‌ها برایم مشکل میتراشند ؟ شاید هم خودم را میتراشند. تکلیف چیست برادر ؟ چه کنم ؟ هرچه تو بگویی پیش‌پیش از من بشنو " سمعاوطاعتا " به‌قول دیوار ورودی آنجا که نوشته بود " راه نشانم بده! "

- آجی‌جون درست تموم شده ؟ + نع. درس هیچوقت به‌وجود نیومده و از بین نمیره، فقط از کتابی به کتاب دیگه، روزی به روز دیگه تبدیل میشه!

تو غریبی و منم غریبم. #بابارضا

صبح زود بیدار شدن تاثییر مستقیم روی رفتارم با خودم داره. حس میکنم میتونم به خودم امیدوار باشم.