بخدا که اصن-

اگه : )

من خیلی آدم کلاسیکی هستم🫩

مدتیست میان راه‌ هایی قدم میزنم که هیچکدام به جایی نمیرسند . نه میدانم کجا گم شدم ، نه میدانم دقیقا باید چکار کرد . فقط میدانم هر شب ، بخشی از من در تاریکی جا میماند و برنمیگردد . شاید گم‌ شدن دردناک نباشد ؛ درد ، فهمیدن ِاین است که دیگر کسی دنبال تو نمیگردد .

خودت خواستی نباشم-

پس در نتیجه با گاو های زندگیتون درگیر نشید .

فقط کافیه بفهمن دوسشون داری .

‌

🫩☝️🏿

‌

سخته . گاهی انقدر سخت که آدم دلش میخواهد دست از جنگیدن بردارد و خودش را به سکوت بسپارد . اما من هنوز ایستاده‌ام ؛ با تمام خستگی‌ هایی که کسی نمیبیند ، با تمام بغض‌ هایی که فرو میخورم ، و با تمام شب‌ هایی که خودم ، خودم را به فردا رسانده‌ام . شاید قدم‌ هایم دیگر شبیه گذشته محکم نباشند ، شاید گاهی از نفس بیفتم ، اما هنوز روزنه‌ای از امید وجود دارد . یاد گرفته‌ام حتی وقتی شکسته‌م، تکه‌ های خودم را بردارم و دوباره ادامه بدهم ! راه سخت است ، اما من هنوز هستم . و تا وقتی که هنوز نفس در سینه دارم ، داستان من تمام نشده .

عاشقی سردرد شد .