خب دیروزم یه روز تکراری مثل بقیه روزا بود، با این تفاوت که سعی کردم یه فیلم دانلود کنم که فکرم از بعضی چیزا پرت بشه که خب یکم شد ولی خب بدتر شلوغ‌تر شد ذهنم. شبشم که از یک شب تا سه داشتم آهنگ گوش میدادم تا خوابم ببره

امروز عموی بزرگم رو بعد از مدتها دیدم. پیر و...شکسته شده بود. تضاد بین آخرین باری که دیده بودمش و امروز که دیدمش، به قدری زیاد بود که یه چیزی تو قفسه‌ی سینه‌م به درد اومد. با خودم فکرکردم "زمان، ترسناکه". کاش هیچوقت پیر و شکسته نشم. کاش قبل اینکه کمرم خم بشه، دست و صورتم چروک بشه، مردمک چشمام ضعیف و کمرنگ بشه، بمیرم.

....

کاش چسناله حداقل کمکی هم به بهبود حال آدم میکرد، فقط آبروریزیه.

وای اره، کاش همینطور بود

وای دقیقا اون موقع من کوچکترین مشکلی نداشتم

فشار زندگی چه می‌کنه با آدما

هوم

از امروزتون نمیگین؟

چیبگم بیشترش رو خواب بودم و سرم تو گوشی بود... کار مفیدی نکردم.. جز اینکه به پوستم رسیدم

بد نبود یه چیزی رو به رو خودم نمیاوردم هنوز شماها میدونید چیو؟