💢 ۱۴ اردیبهشت👇👇👇 👌 در این لحظه؛ من احساس می‌کنم شنیده می‌شوم. 🔹 قبل از رفتن به جلسات CoDA، قانون حرف نزدن، بخش عمدهٔ زندگی مرا در برگرفته بود. 🔸 حرف زدن در مورد آب‌‌وهوا، ورزش، یا بچه‌ها مجاز بود. 🔹 حرف زدن در مورد احساساتم، یا احساس عدم امنیتم، ممنوع بود. 🔸 به خاطر شغلم هیچ‌کس نمی‌خواست بشنود که من مشکلاتی دارم. 🔹 حتی میان کارمندان، احساس امنیت نمی‌کردم، می‌ترسیدم که آن‌ها واقعیت مرا بشناسند، آن‌ها ممکن بود مرا طرد کنند. 🔸 حرف زدن در جلسات CoDA، امن است. 🔹 مشارکت کردن برای من التیام و بهبودی است. 🔸 وقتی گردانندۀ جلسه‌ای می‌شوم، داستان زشت شکست‌های شخصی، شغلی و اخلاقی‌ام را می‌گویم. 🔹 مردم مرا طرد نمی‌کنند، مرا بغل می‌کنند و از صداقت من قدردانی می‌کنند و از من دعوت می‌کنند که به حضور در جلسات ادامه بدهم. 🔸 قصد دارم به حضور در جلسات ادامه بدهم، چون در جلسات، درونم با بیرونم یکی می‌شود و این موضوع، احساس خوبی به من می‌دهد. 🔹 اکنون وقتی نیاز پیدا می‌کنم تا شنیده شوم، یا پذیرفته شوم، به جلسهٔ CoDA می‌روم. 📖 صفحهٔ ۴۵ 🇮🇷 شورای منطقهٔ هم‌وابستگان گمنام ایران 🆔 https://eitaa.com/PARSICoDA