مادر است دگر فرزندانش را تنها و بی پناه رها نمی‌کند...

این روزا خانه زهرا دگر رنگ و بوی مادر ندارد امروز نه دست نوازش مادر بر سر حسنین است و نه انگشتان پر مهر مادر که تاب بخورد بین گیسوان دخترانش و شانه زد و دانه به دانه ببافد علی مانده است و طفلانِ بی تابِ زهرا و دلی که غصه زهرا در آن هر لحظه بیشتر از قبل شعله می‌کشد.. امیرالمومنین مانده است و غریبی و غربت مدینه.. آیه های کوثرِ مصطفی میان در و آتش و آب شدن ذره ذره جان ابوالحسن تمام زمین و زمان برای قطره قطره اشک حیدر، خون می‌بارد و ناله میزند تمام جهان غم دارد برای آخرین فرزند زهرا که هزار و اندی سال است در پس پرده غیبت هر سال در روز پرواز مادر، تمام اندوه عالم بر جان خسته اش می‌نشیند.. نگاه کودکان‌ِیاس کبود مانده است و بستر خالی از حضور مادر حسن است و یادآوری هر روزه کوچه های بنی هاشم و سیلی و مادر هجده ساله ی قامت خم کرده از دست ستم نامردان به ظاهر مرد روزگار [بگو به شعله:چه وقت دخیل بستن بود؟ هنوز چادر او کار با بشر دارد...] مَأمَن‌دِل

حیدر زین پس در شهر نامردان بدون زهرایش چه کند؟! چه کسی میتواند با یک نگاه و لبخند آرامش بخش غبار غم را از دل امیرمومنان پاک کند؟ بعد از زهرا آیا غریب تر از علی در مدینه کسی هست؟ روزهای غربت او، بعد از زهرا بر چشم هیچ یک از مسلمین تا به امروز پنهان نبوده است و نخواهد بود و تا زمین و زمان باقی‌ست چشم عشاق این دو عاشق الهی خون می‌بارد...

آقا سید، تولدشما یادآور روزی‌ست که خادم ملت بودن را با خون خویش امضا کردی... یادآور روزی‌ست که امام فرمود: [سربازان من در گهواره‌ها هستند] و شما اثبات آن سخن شدی.. سربازی که از گهواره تا شهادت، راه وفاداری را طی کرد..

می‌گویند دخت پیغمبر است همسر امیرالمومنان و مادر حسنین و زینب است اما میگویم جدا از همه این‌ها او فاطمه است فاطمه او خودش جهانی است جدا از تمام عالم هستی او نوری است از جنس نور خدا اصلا انگار خدا او را آفرید تا وجود خودش را برای آدمیان در کالبد فاطمه در زمین قرار دهد... او آیینه و منعکس کننده ذات الهی است.. اصلا از روز ازل جهان را برای دو نور منعکس شده از خود[علی و فاطمه]خلق کرد تا علی شود امیرالمومنین و فاطمه مادر تمام مومنین عاشق... مَأمَن‌دِل

برهمه‌اهل‌جهان‌سیدوسرورعلی‌‌است درره‌دین‌خدا،هادی‌ورهبرعلی‌است..

خوش آمدی قوت قلب رضا(ع)

[جواد] جلوه ای از جلوه بخشندگی خدا...

حافظ این خاک و کشور مردمی اند که پشت به پشت هم همچون کوه استوار ایستاده اند... نگاهشان به معبودشان است و بس

نیامده به شکوهِ تو درجهان احدی'