در این پهنه بیکران، هر ستاره گوهری درخشان است ، رقص نورشان قصهای از ابدیت را زمزمه میکند.
شب، پردهی سیاهش را به پهنای آسمان گسترده بود و هزاران نگین درخشان، چون اشکهای شوق خدا، بر آن پاشیده شده بودند. هر ستاره، قصهای ناگفته داشت و در سکوت کیهان، زمزمهی ابدیت را به گوش جان میرساند.