🦋🌼🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼 🦋🌼 🌼 #قانـــونِ_عِشــــق #صَفـــحــــه_هفتم بی حال پشت میز می‌نشینم و زل میزنم بهش... نگاهی به میز صبحونه میندازه و با صدایی که مشخصه هنوز هم عصبانی هست لب میزند.. _ من سیرم... میرم حموم... منتظر جوابی از سمت من نموند و عقبگرد کرد.. با رفتنش سرم را روی میز می‌گذارم و نفس عمیقی میکشم اما... دردی از درد هایم کم نمی‌کند... گویی چیزی در میان قفسه سینه ام گیر کرده است که هر چه تلاش می‌کنم رهایم نمی‌کند... بلند میشوم و مشغول جمع کردن میز صبحانه میشوم... بغض گلویم هر لحظه تشدید میشد... لیوان ها را توی سینک می‌گذارم و روی زمین میشینم... سرم را روی زانو هایم می‌گذارم و اولین قطره اشک روب گونه ام فرود می آید... _چته مستانه؟! با شنیدن صدای فواد لرز بدی به جانم می آیند.. سرم را بالا می آورم و با چشم های اشکی خیره نگاهش میکنم.. با دیدن چشم های اشکی ام... دیوانه می‌شود... جلو می آید که ترسیده از جا بلند میشوم... مقابلم می ایستد و با صدای بلندی داد می‌زند.. _میشه بگی چه مرگت شده.؟! درد بعدیت بچه هست.؟! 🌼 🦋🌼 🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼🦋🌼

💛🌿💛🌿💛🌿💛 🌿💛🌿💛🌿💛 💛🌿💛🌿💛 🌿💛🌿💛 💛🌿💛 🌿💛 💛 « پَـ‌ـــرســتش عِــشــق » #پارت_29 لب گزیدم و مشغول بازی با دستهام شدم... _ اسمت چیه؟! سرم را بالا آوردم و به چهره جذاب مردونه اش خیره شدم.. با دیدن نگاه خیره اش اسمم را هم فراموش کردم. لکنت گرفته بودم و هر چه میگذشت مغزم بیشتر از کار می افتاد.. +پر.. پرستش.. _بله... پرستش خانم... با شنیدن اسمم از زبانش، دلم هری پایین ریخت... نفسم بند آمده بود و تمام وجودم، فریاد می‌زد برای دوباره خیره شدن بهش.. اما... می‌دانستم... با نگاه کردن بهش همه چیز را از یاد خواهم برد... _من امیرعلی هستم. امیر علی مظفری، پسر حاج صادق مظفری... چه باید میگفتم.؟ مغز لعنتی ام فرمان دادن را فراموش کرده بود.. گویی او هم مات پسر حاج صادق بود... +م.. من. خوشبختم. سری تکان داد.. نگاهم به دستهایش رفت.. دستهای مردانه اش را در هم حلقه کرده بود و برعکس من، ارامش داشت... _ خب... راستش... صحبت کردن در این مورد یکم برای من سخته... نمی‌دانم چه شد اما... سرم را بالا آوردم و در چشم هایش خیره شدم... +منم.. 💛 🌿💛 💛🌿💛 🌿💛🌿💛 💛🌿💛🌿💛 🌿💛🌿💛🌿💛🌿

💛🌿💛🌿💛🌿💛 🌿💛🌿💛🌿💛 💛🌿💛🌿💛 🌿💛🌿💛 💛🌿💛 🌿💛 💛 « پَـ‌ـــرســتش عِــشــق » #پارت_30 " امیر علی " گیج به دخترک اسفندیاری که خودش را پرستش معرفی کرده بود خیره بودم... از چه حرف می‌زد؟! او نمی‌دانست من قرار است از چه بگویم... چهره دخترانه و ظریفش... تعجب... هیجان... ترس.. وحشت... خواهش... همه حس هارا در هم داشت.. مردمک های چشمش همه جا میچرخید و دستهایش بر خلاف تلاشش آشکارا میلرزید.. نکند او را هم به اجبار به این اتاق کشانده بودند... با فکر به این مسئله ابرو هایم ناخوداگاه در هم رفت... +راستش... من باید مسئله ای رو با شما در میان بزارم.. سرش را بالا آورد و نگاه کوتاهی بهم انداخت و با دیدن نگاه خیره ام خجالت زده سرش را پایین انداخت.. با دیدن این کارش، لبخند کجی گوشه لبم نشست.. این مدلی اش را هیج جای دیگر ندیده بودم. سعی کردم حرفم را قاطع بزنم.. جوری که جای هیچ اعتراضی را نگذارم. این آخرین فرصت من برای رها شدن از اجبار حاج صادق بود... +راستش... اینو خوب میدونی که من و شما هیچ آشنایی از قبل نداریم. نمیدونم شما نسبت به این وصلت رضایت دارید یا نه اما... دستی به گردنم میکشم... گند زده بودم... به بدترین شکل بیانش کرده بودم. +اما... من حس میکنم هنوز سنم به اندازه ای نرسیده که مسئولیت یک زندگی رو به عهده بگیرم... سرش بالا می آید و نگاه دلگیرش، چیزی را در درونم جا به جا می‌کند.. با صدای لرز گرفته ای لب می‌زند.. _خ.. خب... من باید چیکار کنم؟! نگاه من اما میخ لبهایی شده بود که لرزش گرفته بودند... دلخور شده بود؟! اگر نه، پس چرا چانه اش میلرزید متوجه حرف هایش نبودم.. 💛 🌿💛 💛🌿💛 🌿💛🌿💛 💛🌿💛🌿💛 🌿💛🌿💛🌿💛🌿

🦋🌼🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼 🦋🌼 🌼 #قانـــونِ_عِشــــق #صَفـــحــــه_هشتم بی حرف بهش خیره میشم که صدایش بلند تر میشود... _حرف بزن دیگه... لال شدیییی؟! از صبح تا حالا دهن منو سرویس کردی برای چی ؟! هان؟! بچههههه؟!مگه من با همین شرط ازدواج نکردم؟! مگه نگفتم من بچه نمیخوامممم؟؟ لرز بدی به تمام وجودم می افتد و کل وجودم گر می‌گیرد.. صدای بلندش... لحت عصبانی اش... چشم های سرخش... همگی، گریه ام را تشدید می‌کند... هق میزنم و با صدای لرز داری زمزمه میکنم... +ب... ببخشید... نگاهش نرم می‌شود... دست می اندازد و مرا محکم تر آغوش می‌کشد... بغض به گلویم چنگ می اندازد و در آخر.. بغضم با صدا شکسته می‌شود.. _ببخشید... گه خوردم...تورو جدت گریه نکن... حرف هایش، شدت گریه ام را بیشتر می‌کند که با درماندگی لب میزند.. _بابا من بی ناموس یک لحظه عصبانی شدم... تو کوتاه بیا... کمی فاصله گرفت و صورتم را بین دستهایش گرفت... _قربون چشم های اشکیت برم... نباید اینجوری صحبت می‌کردم... ببخشید.. ارام میشوم. باز هم مثل همیشه، حرف هایش مثل دوپامین کل وجودم را آرام می‌کند... بی حرف، سرم را روی شانه هایش می‌گذارم.. می‌داند... او خوب می‌داند که چگونه برا آرام کند.. _من نفسم به نفست بنده.. جونم به جونت وصله....اخه چطور میتونم تورو اذیتت کنم؟! 🌼 🦋🌼 🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼🦋🌼

🦋🌼🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼 🦋🌼 🌼 #قانـــونِ_عِشــــق #صَفـــحــــه_نهم گاهی، خودم را لعنت می‌فرستادم که او اینگونه می‌تواند مرا تا مرز جنون ببرد... نفس عمیقی میکشم و دستم را دور گردنش حلقه میکنم.. +دوست دارم.. دست خودم نبود... ساده بودم.. هیچ چیزی برای گفتن نداشتم اما... انگار همین دوستت دارم بیشتر از هر چیزی به او می چسبید.. _من نوکرتم بمولا... لبخندی میزنم و با صدای گرفته ای لب میزنم.. + من صبحونه نخوردم... یعنی حال و حوصله نداشتم که چیزی بخورم... نگاه خیره ای به صورتم می اندازد و با صدای معترفی لب می‌زند... _ منم دروغ گفتم که گرسنه نیستم... دارم از گرسنگی ضعف میکنم.. بی صدا میخندم و ظرف های صبحانه را مجدد روی میز می‌گذارم.. _من میرم لباس هام رو بپوشم و بیام.... تنها سری تکون میدم که به سمت اتاق می‌رود... کاش می‌دانستی فواد... من به خاطر تو حاضر بودم قید تمام این دنیا را بزنم... بچه که چیزی نیست... اما... این بچه به خواست من هم نبود... نمی‌دانم خدا قصد داشت چه چیزی را امتحان کند که این بچه را سر راهم قرار داد... صبرم را؟!.. تحملم را؟! اعتقاداتم را؟! نمی‌دانم چه بود اما... حاضر بودم با هر چیزی امتحان شوم الا فواد 🌼 🦋🌼 🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼🦋🌼

💛🌿💛🌿💛🌿💛 🌿💛🌿💛🌿💛 💛🌿💛🌿💛 🌿💛🌿💛 💛🌿💛 🌿💛 💛 « پَـ‌ـــرســتش عِــشــق » #پارت_31 " پرستش " هرکار میکردم، نمی‌توانستم مانع از لرزش صدایی شوم که کم مانده بود من را به گریه بیندازد.. تنها چیزی که میخواستم، تموم شدن این مراسم لعنتی بود... حالا دلیل غیبت شب گذشته اش را فهمیده بودم.. امشب هم به اجبار اینجا بود... حرصی بهش خیره شدم و در آخر لب زدم.. + منم به این وصلت راضی نیستم.. خیره نگاهم کرد و چهره رضایت مندش بیش از پیش عصبی ام کرد... ادامه دادم + اما من نمیتونم چیزی به پدر مادرم بگم.. شما میتونید با حاج صادق صحبت کنید.. از جا بلند شدم و بی توجه به شقیقه نبض گرفته از عصبانیتش از اتاق بیرون زدم... بی توجه به نگاه حرصی مامان به سمت اشپز خانه رفتم... دست خودم نبود اما بالاخره چشمانم پر از اشک می‌شود... متوجه خداحافظی حاج صادق با بابا می‌شوم و بی حرف سرم روی زانو هایم می‌گذاشتم.. 💛 🌿💛 💛🌿💛 🌿💛🌿💛 💛🌿💛🌿💛 🌿💛🌿💛🌿💛🌿

🦋🌼🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼 🦋🌼 🌼 #قانـــونِ_عِشــــق #صَفـــحــــه_دهم نگاهی به چهره رنگ پریده ام می اندازم و دستم را روی شکمم می‌گذارم.. نفس عمیقی کشیدم و لب میزنم.. +قربونت برم مامانی... ببخشید که نتونستیم حسابی برای اومدنت خوشحالی کنیم... ولی..ولی من قول بهت میدم... قول میدم یک راه پیدا کنم که بابایی تورو بیشتر از من دوست داشته باشه... چشم های به اشک نشسته ام را روی هم می‌گذارم و با عجز لب میزدم... +تو هم قول بده کمکم کنی باشه؟! من تنهایی از پس هیچی بر نمیام... دستی به صورت آشفته و رنگ پریده ام میکشم و مانتو ام را تن میکنم... مانتو مشکی کوتاهی تا بالای ران... شال زرشکی ام را روی سرم می اندازم و بی توجه به چهره ای که هر کس متوجه میشد اتفاقی افتاده، از خونه بیرون میزنم... تنها رفیقم در این دنیا، سیمین بود... البته، تنها فرد زندگی ام هم جز فواد، سیمین بود.. دختر پرورشگاهی بودم که پدر مادر نداشتم... مادر پدر فواد با همین هم مخالف بودند... چطوری تک پسرشان را به دختری می‌داند که اصل و نسبش مشخص نبود؟! بی توجه به افکارم، سوار تاکسی شدم و آدرس خونه سیمین رو به راننده دادم... بی حرف سرم را به شیشه ماشین تکیه دادم و نفس عمیقی کشیدم.. 🌼 🦋🌼 🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼🦋🌼

🦋🌼🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼 🦋🌼 🌼 #قانـــونِ_عِشــــق #صَفـــحــــه_یازدهم با رسیدن به خانه سیمین، از تاکسی پیاده میشوم و به سمت خونه میروم... دستم را به سمت اف اف میبرم که در باز می‌شود... با دیدن سهیل لبخند کجی گوشه لب‌هایش میشیند... +چطوری بچه؟! سهیل نگاهی به چهره رنگ پریده مستانه می اندازد و با صدایی که به خاطر سن بلوغ گرفته بود لب زد _سلام آبجی.. خوبی؟! تنها سری تکان میدهد که سهیل کنار می‌رود. _آبجی سیمین توی آرایشگاه هست... +ممنون سهیل.. به پدر مادرت هم سلام برسون.. از پله ها بالا می‌رود و سوار آسانسور می‌شود و طبقه 4 را می فشارد.. باز هم نگاهی به چهره اش در آینه می اندازد... با یاد سوال سهیل که حالش را می‌پرسید تک خنده ای کرد.. حق داشت... این چهره فرقی با مرده متحرک نداشت.. با ایستادن آسانسور، به سمت واحد سیمین می‌رود و زنگ را می فشارد... در واحد باز میشد و سیمین پشت در ظاهر می‌شود.. با دیدن مستانه، بهت زده لب می‌زند.. _خوبی مستانه؟! تنها خودش را در بغل سیمین می اندازد و چشم هایش را روی هم می‌گذارد.. دخترک وحشت کرده بود اما جرعت پرسیدن سوال را نداشت... بی حرف دستش را دور شانه مستانه حلقه کرد و منتظر ماند مستانه به حرف بیاید.. 🌼 🦋🌼 🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼🦋🌼

🦋🌼🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼 🦋🌼 🌼 #قانـــونِ_عِشــــق #صَفـــحــــه_دوازدهم مستانه از سیمین جدا می‌شود و با چشم هایی لرزان بهش نگاه می‌کند... _چته قریونت برم؟؟ با شنیدن حرف سیمین بلند زیر گریه می‌زند و دستش را روی دهانش می‌گذارد... با عجز سری تکون می‌دهد و زمزمه می‌کند +بیچاره شدم سیمین... بیچاره... سیمین بیش از پیش می‌ترسید... اگر می‌توانست دست می انداخت و دهان مستانه را جر میداد... متنفر بود از حرف زدنش.. _خب چی شده قربونت برم...؟! بی حال زمزمه میکند +حامله ام... سیمین ماتش می‌برد.. با دیدن چهره بهت زده سیمین،گریه ام تشدید می‌شود... به خودش می آید.. دست می اندازد و من را در آغوش می‌کشد.. _این که خیلی خوبه قربونت برم... تو هم بالاخره باید بچه دار میشدی...هم سن تو داره میره بالا هم فواد... خودم را از سیمین جدا میکنم و عصبی بهش خیره میشوم. گویی قصد دارم تمام حرصم را سر اویی خالی کنم که فکر می‌کند اتفاقی نیوفتاده... +تو فواد رو نمیشناسی سیمین؟! 🌼 🦋🌼 🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼🦋🌼

#خلاصه_قانونِ_عشق فواد، پسری جذاب و پولدار که به علت دلبستگی بیش از حد به مستانه، قید تمام ارثیه و پول پدرش را می‌زند و با مستانه ازدواج می‌کند... آن هم به یک شرط... شرطی کل زندگی شان را بهم می‌ریزد... عشق قانون ندارد و نمیخواهد عشق آدم درست میخواهد شروع زمان و پارت اول رمان https://eitaa.com/ParasteSh_Del/56