_

🦋🌼🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼 🦋🌼 🌼 #قانـــونِ_عِشــــق #صَفـــحــــه_صد‌چهل‌شش از جا بلند میشم و متعجب کاغد رو از دستش میگیرم. +برا من؟! ا.. آخه کسی نمیدونه من اینج.. فواد... فواد میدونست! نمیتونم لبخندم رو پنهون کنم و با هیجان لب میزنم. +حتما فواده! سیمین اما ساکته.. انگار که ته این ماجرا رو میدونه و من بی خبر عالمم. کاغد رو باز میکنم و شروع میکنم به خوندن... کلمه به کلمه اش... همچون اشهدم بود.. اسمم آن گوشه بالا همچون آگهی فوتم بود و اسم فواد در گوشه دیگر همانند قاتلم بود.. برگه از دستم رها میشه و روی زمین میوفته.. سیمین هنوز هم ساکته! چشم هام سیاهی میره... فواد بود اما.. آب دهنم قورت میدم و بی حرف به سمت اتاق میرم _مستانه! جان ندارم که چیزی بگم و اون هم انگار نا حرف زدن نداره. داخل اتاق میشم و در رو پشت سرم میبندم... روی زمین میشینم و زل میزنم به مقابلم. درست جایی که قاب عکس دونفره من و فواد قرار گرفته بود.. فواد بود.. اما.. اما دادخواست طلاقش را فرستاده بود.. 🌼 🦋🌼 🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼🦋🌼

🦋🌼🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼 🦋🌼 🌼 #قانـــونِ_عِشــــق #صَفـــحــــه_صد‌چهل‌هفت تمام وجودم بی حسه! انگار که از بلندی به پایین پرت شدم و چشم هام هیچ چیز رو نمیبینه.! گوش هم نمیشنوه و فقط یک چیز رو به خاطر دارم.. پیوند ازدواج مان! قسم های تا پای جان ایستادم مان.. ذوق فواد از به دست آوردن من و هیجان و وحشت من از ازدواج کردن... خانه خزیدنمان.. کادو های ناگهانی فواد و آشپزی های اشتباه من.. موهای از ته تراشیده فواد و.. همه چیز در ذهنم گذر میکنه و میرسم به آخر.. نقطه پایان را باید می‌گذاشتم؟! به سرفه میوفتم.. دست بالا میارم و روی صورتم میزارم.. با دیدن خون چشم هام سیاهی میره خون از دماغم جاری شده بود! چشم هام عاجزانه روی هم میزارم! فواد رو برای همیشه از دست داده بودم؟! صدای فریادم بلند میشه! انقدر بلند که گوش خودم رو هم به لرزه در میاره! جیغ های پی در پی و ناخودآگاهم اشک هایم را هم جاری میکنه.. دستهام بالا میاد و توی موهام میشینه.. شروع به کشیدن موهام میکنم و در محکم کوبیده میشه 🌼 🦋🌼 🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼 🌼🦋🌼🦋🌼 🦋🌼🦋🌼🦋🌼

🌿💛🌿💛🌿💛 💛🌿💛🌿💛 🌿💛🌿💛 💛🌿💛 🌿💛 💛 « پَـ‌ـــرســتش عِــشــق » #پارت_213 نگاهی بهم میندازه و دست جلو میاره.. گوشه چادرم درست میکنه و نفس عمیقی میکشه.. اونقدر نزدیک هست که نقش داغش به صورتم بخوره. _ی روز برام سوال بود که چجوری چادر میپوشی! امروز باید ممنونت باشم بابت چادری که سر میکنی... نفس عمیقی میکشم و لبخندی میزنم که لپم رو میکشه.. _گونه های سرخ شده ات رو هم دوست دارم! ناخودآگاه صدام بلند میشه +وای! میخنده.. داشتم میمیردم از خجالت.. دست پشت کمرم میزاره و به بیرون هدایتم میکنه. _بیا... بیا بریم تا کار دست جفتمون ندادی.. کاش میتونستم فرار کنم.. فرار کنم یا کاری کنم که ذهنش همه کار هام رو فراموش کنه گونه های سرخم ابرو برام نگذاشته بود و امیر علی هم به دنبال همین بود. 💛 🌿💛 💛🌿💛 🌿💛🌿💛 💛🌿💛🌿💛 🌿💛🌿💛🌿💛

🌿💛🌿💛🌿💛 💛🌿💛🌿💛 🌿💛🌿💛 💛🌿💛 🌿💛 💛 « پَـ‌ـــرســتش عِــشــق » #پارت_214 " امیر علی " نگاهی بهش ميندازم و لبخند کجی روی لبهام میشینه.. بودن باهاش شیرین بود. انگار از جنس اولین عاشقی ها.. از جنس اولین دوست داشتن ها.. حس میکردم دیگه توی این دنیا به هیچ جا تعلق ندارم. نفس عمیقی میکشم و پامو روی گاز فشار میدم. +پرستش! به سمتم برمیگرده و نگاهی بهم میندازه.. اما من غرق شدم توی اسمش... انگار که پدر مادرش می‌دونستند چقدر پاکه و ارزش پرستیدن داره که این اسم رو براش گذاشتن.. + میخوام بدونی... هرجا.. هرچیزی بشه... دوست دارم خودت بیای و بهم بگی. سری تکون میده و مشغول بازی با دستهاش میشه. +همونجور که تو طرف من اومدی جلوی خانواده ات... هر چیزی بشه... هر چیزییی! اینو بدون که من طرف توام! 💛 🌿💛 💛🌿💛 🌿💛🌿💛 💛🌿💛🌿💛 🌿💛🌿💛🌿💛

_