آرزو هایت را که به دست قاصدکی زنده سپرده ای روزی زندگی خواهی کرد .

' خداحافظی '

هربار برای آخرین بار ..! آخرین بارهایی که باورشان کرده بودم . آخرین باری که گفتم دیگر برنمی‌گردم، دیگر برایش اشک نمی‌ریزم ،دیگر نمی‌بخشم و اولین باری که گفتم این آخرین بار است . اما هر بار دوباره از همان کوچه‌ها گذشتم. دوباره همان اشتباه‌ها را زندگی کردم. دوباره همان آدم‌ها را باور کردم. و هر بار، با خودم عهد بستم که این یکی، آخرین بار باشد.

آدمی گاهی هزار بار از یک‌جا می‌رود تا بالاخره روزی واقعا برود . ( تو نیستی و من هنوز در امتداد خداحافظی ام! و راضی ام از نبودنت و از بودنم ! از اینکه تصمیم گرفتم برای بی تفاوتی تو تلاشی نکنم! از اینکه برای آخرین بار تصمیم گرفتم خداحافظی را شروع کنم! آن شب فکر می‌کردم می‌میرم ، ایمان داشتم که دیگر نمی‌توانم در دنیا دوام بیاورم اما شب های زیادی گذشت و من دوام آوردم من زنده ماندم و تو همچنان بی‌تفاوت! )

' ما تمامش می‌کنیم '

و آن پرنده کوچک، که رویای من و تو بود در دهانش برگی گذاشتند تا سکوت کند ...

' شب؟ غم ، ترس ، فکر ، پوچ '

دلم می‌خواست لااقل یک‌نفر باشد که با اوهمان‌طور که با خودم حرف‌میزنم حرف بزنم...

سهم کتاب‌خانه اتاق من از کتاب‌فروشی امشب : " پی‌گیر اخبار نباشید " رولف دوبلی " زندگی به سبک شازده کوچولو " استفان گارنیه " نوشابه زرد " منصور ضابطیان

' در نهایت روزی قلبت رنجی که به خویش تحمیل شده است را می‌پذیرد و او که سرآغاز داستان تو بوده است را به کس دیگر می‌سپارد اش ' قلبی که در تپش های بی قرار و غمگین خود بود ، حالا کند و آهسته تر از روال همیشگی اش به سینه می‌کوبد ' چشمی که پا به پای آمدنش رودی بود جاری اکنون سدی است خالی .

و ما چقدر از آشنای غریب به غریب آشنا پناه آوردیم.

بوسه هایت را لای ابر ها پیچیده ام وقتی آسمان گریه کند بوسه باران خواهم شد .