🔶پهپاد بال‌پرنده سنگین؛ برگ‌برنده یا ویترینی زیبا؟ 🔸امروزه با ساخت پهپادهای بال‌پرنده‌ی پهن‌پیکر توسط کشورهای فعال در عرصه‌ی پهپادی مانند روسیه، چین و به ویژه کشور ترکیه، این سوال ایجاد می‌شود که چرا ایران دست به ساخت پهپادهایی از این دست نمیزد؟ ضربه بزنید: 🔸سنگین‌ترین پهپاد بال‌پرنده در ایران شاهد-۱۷۱ سیمرغ است، پهپادی که حاصل مهندسی معکوس یک‌به‌یک RQ-170 در ایران بوده و علاوه بر نمونه‌ی یک‌به‌یک، نمونه‌های کوچک‌تر و سبک‌تری نیز اعم از جت و پیستونی مانند شاهد-۱۹۱ و شاهد-۱۸۱ از روی آن توسعه پیدا کرده و امروزه به‌عنوان پیشرفته‌ترین محصولات خانواده پهپادهای شاهد شناخته می‌شوند. 🔸شاهد-۱۷۱ دارای برد رزمی ۲۲۰۰ کیلومتر، مداومت پروازی ۱۰ ساعته و به‌شکل احتمالی بین ۳۰۰ تا ۴۰۰ کیلوگرم محموله را در محفظه ی سلاح خود حمل می‌کند که میتواند شامل رادار یا مجموعه‌ی سنسورهای الکترواپتیکال، محموله‌ی جنگ الکترونیک و یا تسلیحات هدایت‌شونده باشد. در قیاس پهپاد آنکا-۳ ترکیه دارای برد رزمی حدودا ۲۰۰۰ کیلومتر، مداومت ۱۰ساعته و وزن محموله ۱۳۰۰ کیلوگرمی است. پهپاد سوخو S70 هم دارای برد ۲۵۰۰ الی ۳۰۰۰ کیلومتر و توان حمل محموله‌ی ۲۸۰۰ کیلوگرمی است. 🔸باقیاس ویژگی پرنده‌های ذکرشده برای مخاطب این سوال ایجاد می‌شود که چرا ایران به‌سراغ ساخت نمونه‌های سنگین‌تری از شاهد-۱۷۱ نمی‌رود؟ قطعا اولین حدس مخاطب عدم‌توان فنی و کمبود زیرساخت‌ها در داخل است اما مسائلی وجود دارد که افراد غیرنظامی به آن‌ها توجه نمی‌کنند.  ۱/۴ CHAMROSH @Partisan2015

🔶تاریخچه‌ی پهپادهای بال‌پرنده‌ سنگین ضربه بزنید: 🔸در ابتدا خوب است به وضعیت این نوع پهپادها در دیگر کشورها نگاه کنیم. تاکنون کشور‌های زیادی دست به توسعه‌ی این قبیل پهپادها زده‌اند، میگ skat روسیه، داسو neuron فرانسه (اولین پرواز در ۲۰۱۲)، BAR taranis انگلستان (اولین پرواز در ۲۰۱۳)، gatak هند (پرواز یک‌مدل شبیه‌سازی‌شده کوچک در ۲۰۲۲)، X-47 و Phantom ray امریکا (اولین پرواز دو مدل در ۲۰۱۱ انجام شد)، GJ-11 و CH-7 چین (اولین پرواز پهپاد اول در ۲۰۱۳) همگی پروژه‌هایی بودند که توسط تعدادی از غول‌های هوافضا با بودجه‌های سنگین توسعه پیدا کردند. 🔸کلیه‌ی این پروژه‌ها یک‌ویژگی مشترک دارند، هیچ کدام عملیاتی نیستند. برنامه توسعه بیشتر آن‌ها پس از گذشت سال‌ها و ساخت یک یا دو فروند لغوشده و تعدادی نیز همچنان به حیات نیمه‌جانشان ادامه می‌دهند و حتی به عملیاتی‌شدن نزدیک هم نشده‌اند. دلیل اصلی لغو این پروژه‌ها غالباً هزینه بسیار بالای توسعه و تولید یا عدم‌کارایی عملیاتی بوده. شایان ذکر است این مشکلات گریبان‌گیر کشورهایی شده که همگی دارای فناوری بسیار بالا و بودجه‌های هنگفت و نیازهای دفاعی گوناگون هستند. 🔸امروزه تنها دو کشور ایران و آمریکا دارای پهپادهای بال‌پرنده‌ی عملیاتی هستند، در آمریکا RQ-170 و RQ-180 تنها در نقش شناسایی که هردو پهپاد نیز بسیار سبک‌تر از پروژه های دیگر کشور ها هستند (البته طبق برخی شایعات اسراییل نیز نمونه‌ی بومی RQ-170 را با لاکهیدمارتین توسعه داده و در اختیار دارد). ایران قبل از به غنیمت گرفتن RQ-170 نیز تحقیقاتی را در زمینه بال‌پرنده‌ها انجام داده بود ولی...

با شکار سنتینل، این تحقیقات سرعت گرفت و مهندسین ایرانی توانستند به مشکلات پایداری پرواز این پهپادها غلبه کنند. 🔸اما علت عدم‌موفقیت این پروژه‌ها و هزینه‌های سنگین چیست؟! ۲/۴ CHAMROSH @Partisan2015