آمدی عزیزدل امت. آمدی ثمره قلب سیدعلی. قوت بازوی آقا. نایب تازهنفس مهدی. خوشآمدی. میبینی آمدنت چه خون تازهای به رگها دمیده.چه قلبهای خمود و مرده را باز زنده کرده. دم مسیحای پدر داری مگر؟ میبینی آمدنت چه کافران را مأیوس کرد؟ چه ولوله به اردوی خصم انداخت و چه آه از سینه ابلیس بلند کرد. تو ذخیره خداوند برای امت بودی، در آن صبح تلخ نهم اسفند که دست حق تو را از بیت رهبری دور نگاه داشت. تو را حضرت حجت نایب خود خواست. تو را که پنجاه سال بازوی راست آقا بودی و او خود حکیمانه و هوشمندانه تو را از چشمها دور نگاه داشت. برخیز آقای من. برخیر و عبای سیدعلی بر دوش، شمشیر او را به کمر حمایل کن. برخیز و بیعصا بایست و انگشت اشاره بلند کن تا کرور کرور فدائیان خود را کفنپوش و سینهسپر ببینی. برخیر و بیرق را به دست گیر و آخرین شمشمیرها را بزن. که انگار خدا خواسته که پرچم به دستان مبارک تو تحویل صاحب ما شود. لبیک یا خامنهای!
«مهدی مولایی»
https://eitaa.com/m_molaie110
