گمونم روزه بودن بهمون فشار آورده.. آره چی؟ 😂

دقیقا. ما قبل از اینکه متوجه بشیم مجازی چیه و توی مسیر این فضا چه اتفاقاتی با چه اهدافی در جریانه، گوشی دستمون گرفتیم. و صادقانه واقعا بلد نبودیم و تقریباً هر کاری که توش میشد رو ما هم دنبال کردیم.

اولین بار که جمله گوشی برای جاسوسی ساخته شده رو شنیدم تو ذهنم بهش خندیدم. که خب حتی اگرم باشه من که کاری نمی‌کنم که ازم بخواد جاسوسی بشه. ولی الان میتونم درک کنم که جاسوسی صرفاً فقط لباس نینجا پوشیدن و دنبال آدم های مهم رفتن برای اطلاعات جمع کردن نیست. انگار گوشی و مجازی، وسیله‌ی کنترل افکار جمعیه. تو خط فکری و سبک زندگی تو دنبال جمع کردن اطلاعاته. حالا از این اطلاعات یا برای کسب ثروت استفاده میشه یا کسب قدرت.

نمیدونم که آیا هدف اولیه‌ی ساخت این وسیله و این فضا هم واقعا همین بوده؟ یعنی هیچ هدف درستی توش نبوده؟ یا آیا همه‌ی بخش های این کنترل جمعی بده؟ یا استفاده های خوبی هم در اون وجود داره؟ اما هرچی هست و هرجور که شروع شده، ثابت شده که میشه از اون استفاده های درست و آگاهانه انجام داد. نکته اش دقیقا همینجاست که حواسمون باشه. بفهمیم اینجا چیکار داریم میکنم و چرا.

در مورد راحت نظر دادن در مورد بقیه تو مجازی من یکم نظرم متفاوته. اول اینکه بخشی از حرفت رو قبول دارم. اینکه نباید فکر کنیم در مورد هر چیزی اجازه داریم بدون فکر نظر بدیم و آدم ها محترم هستن ولی هر نظری محترم نیست. اما اخیراً به این توجه کردم که فضای مجازی محیطی هست که خود ما انتخاب می‌کنیم چه چیزی رو در اون منتشر کنیم. منتشر کردنش هم یعنی در معرض دید عموم قرار گرفتنش. پس خیلی بدیهی هست که هرکسی که بخواد میتونه نظری بده.

به نظر من نمیشه همه رو سرزنش کرد که چرا در مورد فلان پست من هر نظری بخوای میدی؟ بلاخره افکار آدم های مختلف متفاوته. اول من به خودم نگاه میکنم ببینم چه چیزی پست کردم. نظر دادن در مورد اون چرا باید عصبیم کنه؟ مگه دقت نکردم که حریم خصوصیم نباشه؟ مگه دقت نکردم حرف اشتباه نزده باشم؟ مگه دقت نکردم اطلاعات غلط نباشه؟ البته که بعضی نظرات هم سازنده هستن. کمک میکنن آدم متوجه بعضی اشتباهات بشه. متوجه بشه که شاید باید بخشی از افکار و کارهاش رو اصلاح کنه.

بیشتر حرفم روی این مسئله هست که چقدر میتونیم مطمئن باشیم که هر کتابی که میخونیم درسته؟ هر حرفی که می‌زنیم کاملا درسته؟ ۱. باید دقت کنیم چی میگیم و چی منتشر میکنیم. ۲. مخاطب هم باید دقت کنه چه حرفی و چه فکری رو داره می‌پذیره. چون واقعاً از کجا مطمئنیم حرفمون کااااملا درسته و هیچ حرف درست تری وجود نداره؟

نمی‌گم به همه چیز باید شک کرد. فقط باید دقت کرد. همه‌ی آدم‌ها رو تو مسیر رشد کردن ببینیم. به جز آدم‌های کاملی که خدا فرستاده هیچکس از اشتباه کردن دور نیست.

با فکر کردن میتونیم کم کم رشد کنیم. شاید اولش هم افکار اشتباه داشته باشیم. اشکال نداره. مهم این هست که سعی کنیم یادگیری و رشد کردنمون رو رها نکنیم و ادامه بدیمش.

بچه‌ها من یکم آدم بد پیوی سین کنی هستم. مشغولیت درونی و بیرونیم خیلی بهم اجازه‌ی مکالمه‌ی مستمر داخل پیوی نمی‌ده. اما اگر کانالی دارید برام بفرستید عضو میشم و میتونیم اینطور ارتباط و گفتگو داشته باشیم.🤍

دشمنت شرمنده، منم شوخی کردم. 😂 دقیقا. یه وقتایی هم هست ما توهم اطلاعات کافی داشتن داریم. این یکی خیلی نتایج بد تری داره..

من فکر میکنم واقعا بخشی از این مسئله که فکر میکنیم در مورد همه چیز باید نظر بدیم به اون توهم دانایی داشتنه برمیگرده. مثلا طرف رفته کلا دو تا دونه کتاب خونده. یه دوره‌ی نصف و نیمه شرکت کرده. بعد میاد یجوری رفتار می‌کنه انگار تخصصشه. 💀 این درست نیست واقعا.