سلام و درود ~ ارتباط گرفتن شما با محتوای کانال مایه‌ی نشاطه، خدا رو شکر. به چه نکته خوبی اشاره کردی. کامل و دقیق گفتی. واقعا همین اگه تو واقعیت بود همه مثل یک پدیده‌ی چندش آور ازش حرف میزدن. ولی همین محتوا توی کتاب، فیلم، انیمیشن، انیمه و ... وقتی لای گرافیک قوی، متن گیرا، طرح و رنگ چشم‌گیر و زر ورق های زیبا پیچیده میشه. و فکر میکنیم چون زیباست، پس درسته. در صورتی که زیبایی، به تنهایی نمیتونه معیار مناسبی باشه.

خیلی خوشحال میشم وقتی میبینم که به این محتواها دقت میکنید. اون سخن عمیق رسول خدا ‹ص› هست که بارها دیدیم و شنیدم که فرمودن یک ساعت فکر کردن از هفتاد سال عبادت برتره؟ دقیقا یکی از مصداق های عملیش میشه همین فکرها و توجه‌ها هستش. فکر کردنی که ما رو نجات میده.

واقعا کاش همه از نعمت عقلمون در جایی که لازمه استفاده کنیم. هرچند من تا حدودی همدردی می‌کنم که چرا این اتفاق میوفته. ما اکثراً نسبت به اینکه توی دنیا چه اتفاقاتی داره میوفته نا آگاهیم. سنمون کمه. حجمه علیه ما زیاده. آنچنان تجربه ای در استفاده از فضای مجازی نداشتیم. و زندگی هرکس سختی ها و امتحانات خودش رو داره. در چنین شرایطی با چنین موقعیت‌هایی تا حدودی طبیعیه که ذهنمون دچار اشتباه بشه و تصمیم نادرست بگیریم. باید ذهنمون و روحمون رو هوشیار نگه داریم. فکر کنیم. سوال بپرسیم. مطالعه کنیم.

سلام ~ خدا رو شکر که مطالب به ذهنتون نشسته و با هم دست دوستی دادن. نمیدونم. یعنی پاسخی که بگم راه حل صد در صدی هست ندارم. راه حل هایی که دیدم جواب می‌دن تا حدودی: قطع کردن خوندن اون‌ها، مطالعه کردن کتاب‌ها و محتواهای خوب و نقد کردن محتواهای چرت و پرت. یعنی مثلاً بشینیم وسط ذهنمون، ببینیم فلان اثر چه محتوایی داشت؟ چه چیزی توش بد بود؟ چرا فکر میکنم بد بود؟ چه چیزی خوب بود؟ چرا فکر میکنم خوب بود؟ راه حل ها یا جایگزین‌ها چیه؟ با اینکار ما تأثیر رو از بخش ناخودآگاه به بخش خودآگاه میاریم. اینطوری ازش آگاهیم و حداقل از اثر ناخودآگاهش جلوگیری کردیم.

و البته یاد خدا. کلیشه‌ای و تکراری نه. به شکل صحبت کردن و کمک خواستن از تنها اثرگذار حقیقی. چون اثر، دست خداست. براش که کاری نداره. ازش بخوایم، خیلی مسیرمون رو هموار تر پیش می‌بره.

یه چیزی رو صادقانه باهاتون در میون بزارم. من توی نوجوانی انیمه، کی‌پاپ، مانهوا، مانگا، کی دراما و ... رو دنبال کردم. چشیدم. مزه مزه کردم. زیاده روی ها و کم روی های خودم رو داشتم. آسیب هایی هم دیدم. نمیتونم بگم دنبال کنیم یا نکنیم؟ کلا حذف کنیم یا نکنیم؟ آیا اصلا تو شرایط زندگی ما به طور واقع بینانه‌ برای ما ممکن هست که کاملا این‌ها رو حذف کنیم؟ هنوز هم بعضی چیزها رو نگاه می‌کنم یا می‌خونم. فقط چند تا نکته رو سعی می‌کنم رعایت کنم. ۱. محتوای جنسی نه. تا جای ممکن فاصله بگیر. ۲. آگاهانه بخون. به محتوا توجه کن. از داستان سوال بپرس. ۳. زیاده روی نکن.

یکی از چند تا علت‌هایی که من پا شدم رفتم این کتاب رو بخونم این بود که میخواستم بفهمم چه چیزی توی این کتاب باعث شده انقدر محبوب و معروف بشه؟ چه چیزی برای قشری که این کتاب رو دوست دارن جالبه؟ چه چیزی توجهشون رو جلب کرده؟ و یا به طور کلان تر، تو ذهن نوجوان و جوان ها چی میگذره؟ علاقیات اون ها به کدوم سمت داره میره؟ میخواستم درکشون کنم. بفهممشون. اگر ما کاملاً این دست سرگرمی ها رو حذف کنیم، یک شکاف عمیق تری بین ما و بقیه میوفته. من از این زاویه دید نگاهش می‌کنم که اگه دغدغه ها و علاقه ها و میل هاشون رو ندونم، چطور میتونم درکشون کنم؟ چطور میتونم شکافی که ناخواسته و نادلخواه بین ما هست رو پل بزنم و باهاشون ارتباط بگیرم؟ ما یک جامعه هستیم. نمیتونیم خودمون رو از هم جدا بدونیم. من جامعه‌ام و جامعه منه. اگر من هر دو رو نشناسم نمیتونم رفتارهای مناسب نشون بدم.

و البته که تو همین شناخت هم باید ظرفیت و حد و مرز های خودمون رو خوب بشناسیم و رعایت کنیم. نباید به بهانه‌ی شناخت، سراغ هر محتوایی رفت. اونقدر که به خود ما هم آسیب برسه. یعنی مثلاً لزومی نداره من سراغ محتواهای جنسی برم تا بفهمم اینا بد هستن. همون قضیه ای که میگه لازم نیست هرچیزی رو تجربه کنی دقیقا اینجا صدق می‌کنه. اون حد و مرز رو مثلا تو خوندن ژانر کتاب یا دیدن فیلم باید رعایت کرد. مثلا من می‌دونم اصلا ظرفیت ژانر ترسناک ندارم پس کلا سراغش نمیرم. چون می‌دونم آسیب میبینم. مطالعه ام در موردش رو از طریق نظر دیگران ادامه میدم.