و میدونید چیه؟ الان نگاهم به این قضیه‌ی کنار گذاشتن نقاشی، حسرت آمیز نیست. بیشتر انگار یهو دارم بررسی میکنم که چی شد که گذاشتمش کنار؟ چرا؟ یهو چی شد که دستم دیگه نرفت به کشیدن؟ و عوامل زیادی هست. اون شب شاید یکی دو تا رو بلند بلند فکر کردم.

مثلا یکی از دلایل فرعیش به نظرم درس بود. رفتم رشته ریاضی. ناخودآگاه تمرکزم رفت روی چیزهای دیگه‌ای. و شاید، شاید ناخودآگاه در مورد خودم فکر کردم که دیگه نقاش که نمیتونی باشی. یکم ریشه اش توی اون فکره که ذهنم نمیتونست ریاضی خون نقاش رو تصور کنه. البته که دلیل منطقی‌ای نبوده- 😂 ولی ذهنه دیگه. گاهی یه فکر میوفته توش و منطقش رو بررسی نمیکنه. ناخودآگاه طبقش انگار پیش می‌ره.

سوال یکم سختی پرسیدی. از نظر توضیح دادن. در مورد سوال پرسیدن خجالت نکشید. اگه سوالی باشه که دلم نخواد جواب بدم، میگم که برای جواب دادن راحت نیستم.

خوشحال نشدم، چون اون لحظه به این فکر میکردم که نشون دادن نقاشیم باید خوشحالش کنه، نه اینکه انگار ناراحت ترش کنه. اون دوستم تو موقعیت خوبی نبود. شرایط زندگی براش سخت بود. و دوست نداشتم ناراحت ترش کنم. دوست داشتم کاری انجام بدم که خوشحالش کنم. به خاطر همین یه چیزایی از نقاشی هام رو نشونش دادم و براش یه چیزهایی هم کشیدم. ولی چیزی که فکر میکردم باید خوشحالش کنه، ناراحتش کرد. باعث شد حسرت بخوره. و احساس میکنم ذهنم ناخودآگاه حرفش رو برای به یاد آوردن رقیق کرده. چون به نظرم میاد فقط یک بار چنین جمله‌ای رو نگفته. چند بار بوده و کلماتش هم در اون لحظه برام سنگین بودن. مثل سنگی بوده که خورد تو شیشه‌ی ذوقم. و بعد دیگه نکشیدم.

ولی یکم زیاده روی بود. خب می‌کشیدم و برای خودم نگه میداشتم. چرا نکردم؟ خودم هم زیادی عقب کشیدم.

میگم که کامل تقصیر اون طرف نیست. چاقو نذاشته بود روی گلوم که اگه بکشی پخ پخ. 😂 تقصیر خودمم بود. یه اشتباه دو طرفه.

من واقعا سعی میکنم مؤدب بمونم ولی الان دلم خواست فحش بدم.

خلاقیت ذهنی افراد واقعا خط قرمزه. تا وقتی آسیب‌زا نیست چرا باید اینجوری باهاش برخورد بشه؟

دعا میکنم بتونی این ترس رو بشکنی.