پی‌نوشت؛ به این معنی نیست که لذت رو نفی میکنم و میگم آدم فقط سختی بکشه. نه اصلا اینطور نیست. ولی بفهمیم که اینا یه معادله‌ان. لذت و رنج به یک اندازه وجود دارن. هرچقدر لذت بزرگ تری رو بخوای طبیعتا رنج بزرگ تری رو هم باید تحمل کنی. انقدر نخوایم ساده همه چیز در دسترسمون باشه.

بیشتر بحثم روی تحمل سختی بود. یکم خودمون رو قوی کنیم. یه جاهایی سفت و سخت تحمل کنیم.

زنجان که داره. خیلیم بزرگ بود یادمه-

بوی اون شبایی میاد که آدم اگه بخوابه یه چیزایی رو از دست میده ولی خوابم میاد. 😂

مسئله اینجاست که الان نماز آیات واجب شده یا نه؟

دوست دارم یه بحث مفید راه بندازم ولی متاسفانه ذهنم الان فقط مطالب سطحی و شاید نامفید برای عموم، ازش بیرون میاد. شما ایده‌ای، سوالی، حرفی چیزی دارید؟

میدونید الان مثلا اینجوریم که میتونم در مورد تجربه‌های توی دفتر نوشتن، تموم شدن جومونگ و پخش شدن یوزارسیف، علاقه‌ام به حرف زدن در مورد گیم با عموم، دلتنگی برای گیم زدن با رفقای گیمی قدیمی و یک سری خاطرات تعریف کردن حرف بزنم. اما خب از فیلترهای مفید بودنِ توی ذهنم رد نمیشن. 😂

شما: چند وقته یه چیزی ذهنمو درگیر کرده چجوری فرهنگ کره و کیپاپ و اینا تونستن انقددددد رو جوونا تاثیر بزارن خب در نگاه اول میتونیم بگیم از طریق فیلم و اینا ولی به نظرم چیزی فراتر از اینه خیییلی الان جوونا آرزوشون شده مهاجرت به کره یا هر جا ما چیکار میتونیم بکنیم تا فرهنگ اسلامم به یه همچین جایی برسه ___________ به به. عجب سوالی پری. *بالا زدن آستین‌ها*

بنده نه جامعه شناسم، نه اشراف کامل به جامعه دارم. نظر شخصی خودم رو بر اساس یه مقدار تجربه‌ای که دارم میگم. سرگرمی، اونم انقدر گسترده تمام هدفش جذب پول و ثروت بوده. 🙏🏻

خب کره جنوبی هم از این قائده جدا نیست. دقیقا یکی از اهداف این صنعت، جذب افراد از سر تا سر جهان به فرهنگ کره بوده. آورده‌های زیادی براشون داره این جذب‌ها. خیلی سوسکی یه نکاتی توش رعایت میکنن که باورمون نمیشه. که عه، این که فقط یه آهنگ یه ذره گوش بدیم قشنگه. از همین جا شروع میشه تا حفظ کردن رقص و دنس و لیریک آهنگ و تمایل برای شبیه شدن بهشون و غیره.