"خالق تو نوری ماورای تصوره"

خیلی دوست دارم یک بار خودم رو از چشم‌های دیگران ببینم. به نظرم خیلی جالب‌انگیز خواهد بود. مثلا خودم در حالیکه دارم درس میخونم، یا خودم درحالیکه دارم میخندم، خودم درحالیکه دارم چیزی تماشا میکنم، خودم درحالیکه از چرت و پرت گویی کسی عصبانیم ولی سعی میکنم خودم رو کنترل کنم، خودم درحالیکه به چیزهایی که دوست دارم نگاه میکنم، خودم درحالیکه خسته‌ام و خوابم میاد، خودم درحالیکه تازه بیدار شدم و با چهر‌ه‌ای پف کرده و موهای چمن در باد و وضعیتی بی‌حواس مانند به رو به رو زل زدم تا ویندوز مغزم بالا بیاد و خودم در خیلی حالت‌های دیگه.. چقدر عجیبه که من تمام عمرم رو در کنار خودم بودم ولی هیچوقت مثل بقیه نتونستم کارهای خودم رو با چشم‌هام ببینم. حتی چهره‌ام رو هم صرفا از بازتاب نور در جیوه‌ی پشت یک شیشه دیدم!

سه ساعت تمام وقت میزاری تا تست رو حل کنی و ریشه‌های اون معادله‌ی عزیز رو در بیاری. همینجور پشت سر هم نزدیک چند خط اعداد و ایکس و غیره رو ضرب در هم میکنی.. در آخر جواب تست: معادله ریشه‌ای ندارد. آتیش زدن و ریز ریز کردن تست 🤝 من

مگه من مسخره‌ی توعم.. یعنی چی که 'ریشی نیدیرید'؟ مگه من بیکارم که این همه حساب کنم آخرش دلتا منفی بشه معادله ریشه نداشته باشه؟ مجبوری ریشه داشته باشی.. ایهاالناسیخیدصتذص

گرمای خونه کمی کلافه‌اش کرده بود و حواسش رو پرت می‌کرد. مداد رو تقریبا روی میزِ پر کاغذش پرت کرد و از جاش بلند شد. باید به هوای آزاد می‌رسید. در غیر این صورت کم کم cpu مغزش شروع به داغ کردن می‌کرد و اطلاعات رو به پراکنده ترین حالت، تحویلِ منشی‌های بینایی و شنوایی بدنش می‌داد. پرده‌ی سبزِ یشمی اتاق رو کنار زد. درِ شیشه‌ای بالکن بزرگش رو باز کرد و بلافاصله با برخورد اولین نسیمِ خنکِ شب هنگام به صورت گرمش، چشم‌هاش رو بست و نفسِ عمیقیِ به عمق ژرف ترین نقطه‌ی روی زمین، چلنجر دیپ، کشید. از اومدن بوی بهار مطمئن بود. باید می‌رفت و هرچه زودتر کارهاش رو به سرانجام می‌رسوند. به محض اینکه پلک‌هاش رو از هم فاصله داد آسمونِ صاف و بدون ابرِ شب درون چشم‌هاش نقش بست. لبخندش از ته دل عمیق شد. زیرلب گفت ؛ « خوشحالم که می‌بینمت شکارچی عزیز! »

#Smile . 14011220 , Orion Constellation 🏹 .

قبلا فقط کمربندش رو اون هم خیلی زور زورکی تونسته بودم ببینم. اما امشب وضوحِ اون صورت فلکی به قدری واضح بود که نمی‌تونستم چشم‌هام رو ازش بردارم. دقیقا رو به روی درِ بالکن اتاقم قرار گرفته بود. فقط باز کردن در و نگاه کردن به آسمون برای دیدنش کفایت می‌کرد. حسش برام مثل این میمونه که آسمون درِ گنجینه‌هاش رو به روم باز کرده و داره نشونم میده چی تو بغلش قایم کرده 😭💘

خیلی خوشگل تر از این حرف‌هاست که عکس بتونه توصیفش کنه. فقط وقتی پرده رو کنار زدم و دیدم یه دایره‌ی بزرگِ خیلی خوشگل تو این ساعت صبح جلوی چشمامه از شوک یادم رفت نفس بکشم.