میدونید بزرگ ترین مشکلی که این کتاب از نظر دیدگاهش به دنیا داره چیه؟ چیزی که باعث میشه به پوچ بودن نگاهشون بیشتر و بیشتر پی ببرم؟

البته فکر کنم بزرگ ترین از نظر من.

« تو خیلی خوشگلی. خیلی خیلی خوشگل. » « اما زیبایی تو محو میشه. این پوست نرم، چروکیده و پر از لک میشه. به نازکی تار عنکبوت میشه. بدنت شل و آویزون میشه. موهات بی‌جون و نازک می‌شن. دندون‌هات به زردی میزنن. و هرچیزی که داری و هرچیزی که هستی به نیستی بدل میشه. تو هیچ میشی. تو هیچ هستی. » « تو از هیچ اومدی و به هیچ برمی‌گردی. »

درواقع دیدگاهش به انسان پوچه.

چون به دنیای بعد مرگ اعتقادی ندارن. همه چیز رو منحصر به این دنیا میبینن. چون فکر می‌کنن بعد مرگ نیستیه.

چون فکر می‌کنن انسان فقط این بدنه.

و آهان ببخشید، تو از هیچ اومدی و به هیچ برمی‌گردی؟ جمله یکم سبکش براتون آشنا نیست؟ نمیشه گفت منظورش دقیقا همون آیه ای هست که الان به ذهنتون اومد. اما، دیدگاهشون به انسان رو نشون میده.

انسان ابدیه. دنیا هم فقط یه ایستگاه از این مسیر ابدیه. این رو هر بار وقتی به یاد بیاری معنای خیلی چیزها تغییر پیدا می‌کنه.

شاید به خاطر همینه از مرگ میترسن. شاید به خاطر همینه دست به خیلی کارها میزنن.

(خیلی کوچولو اشاره میکنم که از یه زاویه دید دیگه حرفش در مورد هیچ بودن انسان درسته ولی توی جمله‌اش و زاویه دید و منظوری که خودش داره نه. اگه میخواید در مورد این چیزها بیشتر بدونید، کتاب بخونید.)

خلاصه که. دلم برای این زاویه دید میسوزه. خیلی زندگی و معنا رو برای انسان بی معنا می‌کنه. (من قطعا اگه با این زاویه دید مجبور میشدم زندگی کنم کامل خودمو به فنا میدم. به معنای واقعی کلمه.)

البته ترس از مرگ دلایل مختلفی می‌تونه داشته باشه. میگم صرفاً این یکیش ممکنه باشه.