چون به دنیای بعد مرگ اعتقادی ندارن. همه چیز رو منحصر به این دنیا میبینن. چون فکر می‌کنن بعد مرگ نیستیه.

چون فکر می‌کنن انسان فقط این بدنه.

و آهان ببخشید، تو از هیچ اومدی و به هیچ برمی‌گردی؟ جمله یکم سبکش براتون آشنا نیست؟ نمیشه گفت منظورش دقیقا همون آیه ای هست که الان به ذهنتون اومد. اما، دیدگاهشون به انسان رو نشون میده.

انسان ابدیه. دنیا هم فقط یه ایستگاه از این مسیر ابدیه. این رو هر بار وقتی به یاد بیاری معنای خیلی چیزها تغییر پیدا می‌کنه.

شاید به خاطر همینه از مرگ میترسن. شاید به خاطر همینه دست به خیلی کارها میزنن.

(خیلی کوچولو اشاره میکنم که از یه زاویه دید دیگه حرفش در مورد هیچ بودن انسان درسته ولی توی جمله‌اش و زاویه دید و منظوری که خودش داره نه. اگه میخواید در مورد این چیزها بیشتر بدونید، کتاب بخونید.)

خلاصه که. دلم برای این زاویه دید میسوزه. خیلی زندگی و معنا رو برای انسان بی معنا می‌کنه. (من قطعا اگه با این زاویه دید مجبور میشدم زندگی کنم کامل خودمو به فنا میدم. به معنای واقعی کلمه.)

البته ترس از مرگ دلایل مختلفی می‌تونه داشته باشه. میگم صرفاً این یکیش ممکنه باشه.

خدا خیلی عظیمه. غیر قابل توصیف عظیمه. انقدر که نمیتونم چیزی بگم. و احساس میکنم هیچ چیز اصل مطلب رو ادا نمیکنه. انگار روزها و روزها حرف بزنی، آب دهنت تموم بشه و خفه بشی از نفس عمیق درست نکشیدن، ولی هنوزم انگار قفسه سینه ات توش یه حسی باشه که نه هنوز کافی نیست، هنوز نتونستم اون چیزی که باید رو برسونم، نه.

و لطف و رحمتش، و تمام ویژگی هاش. یه همچین حسی میدن. توصیف نشدنی. غرق شدنی.

خلاصه که دنیا خیلی عجیبه. عالم خیلی عجیبه. انسان هم عجیب ترین. (عجیب بد نه.)