خودمو یادمه، یه کانال دیلی تو تل بود که عضو شدم. تو نوجوونی من ناخودآگاه، از شخصیت صاحب کانال خوشم میومد و ازش الگو میگرفتم. هنوزم میدونم ریشه برخی افکارم از اونجا میاد.

نمیدونم، عادت کردیم یا واقعا میل به حرف زدن این مدلی پیدا کردیم یا عادت داده شدیم. ولی جدی، درست نیست. هر سری که حس "اوه من اینجا حرف میزنم و ۵ نفر دیگه میخونن!" میگیرم واقعا یکی میزنم تو سر خودم که چته. کی هستی چی هستی کی میدونه چقدر تاثیر منفی داشتی جو نگیرتت

این زاویه دید رو برای همه صادق نمیدونم البته. این افکار الانم برای خودمه.

اما خب واقعا کی اجازه داد بهمون که افکار نرسیده‌ی توی ذهنمون رو همینجوری بروز بدیم؟

خب دوستان اولین چیزی که الان از اتفاقی که برام افتاد توی ذهنم اومد رو براتون مینویسم و اصلا در موردش فکر نمیکنم. اصلا درستی یا نادرستی به کنار، جدی هر حرفی لازمه زده بشه؟ اصلا کاربرد داشتن یا نداشتنش برای بقیه به کنار، چرا باید دونه دونه افکار و اعمالم رو بریزم این وسط؟ اصلا این به کنار که بقیه میخونن یا نه، دارم حالات درونیم رو توی جاسوسی ترین وسیله دنیا ثبت میکنم؟

داداش شاید اصلا خدا ازم توقع داره اون لحظه اون اتفاق رو تنهایی حلش کنم. نمیدونم واقعا! چی کار داریم میکنیم با خودمون؟

اگه با تجربه الانم برمیگشتم به تابستون قبل سال دهمم، همون نیمه شبی که توی روبیکا پیج زدم، همونجا روبیکا رو پاک میکردم، گوشیو خاموش میکردم، میخوابیدم و از سفر تابستونمون لذت میبردم.

با فضای مجازی، میشه یه شبکه‌ای از جو درست کرد. جو کی پاپ، جو فلان انیمه، جو فلان تفکر، جو فلان سبک ویدیو و ... . یه موج راه میوفته که اگه جذبش بشی، همه‌اش تلاش میکنی توش از بقیه عقب نیوفتی. نظر میدی، عکس و ویدیو منتشر میکنی، احساسات و افکارت رو ازش مینویسی. موج تو به موج بقیه میخوره، موج بقیه به موج تو میخوره، و همه با هم دچار ارتعاش میشید. اونم در مورد چی؟ چیزی که شاید پایین ترین سطح سرگرمی یا دانشه!

بابا آره، قبوله بعضی از افکار، بعضی از تجربه‌ها، بعضی از نظرها، یوقتایی هم درستن و هم به کار میان. ولی صادقانه نگاه کنیم.. عزیزم در روز با چند تاشون رو به رو میشی؟ روز رو بیخیال، در هفته با چند تاشون رو به رو میشی؟ در ماه چی؟ حالا رو به رو شدی، چند تاشونو به کار گرفتی؟