ایتا - ‹ پناهگاه شعر ›

بر شمع نرفت از گذرِ آتشِ دل، دوش
آن دود که از سوزِ جگر بر سر ما رفت⤹

1 مشاهده19:28

- جناب سعدی

1 مشاهده19:28

بی‌تاب‌شدن، دم‌نزدن، عادتم این است
با خون جگر ساخته‌ام، قسمتم این است :))

1 مشاهده19:29

با درد نبودنش که خو میکردم 
با دیده تر به جاده رو میکردم 
می آمد و خنجری به قلبم میزد  
میرفت و دوباره من رفو میکردم ❤️‍🩹:))

1 مشاهده19:29

حرف را می‌ شود از حنجره بلعید و نگفت ،
وای اگر چشم بخواند غمِ ناپیدا را 🤎 :))!

1 مشاهده17:44

1 مشاهده17:44

گر چه من خود ز عدم دلخوش و خندان زادم
عشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن

1 مشاهده17:45

یک عمر جدایی به هوای نفسی وصل
گیرم که جوان گشت زلیخا، به چه قیمت؟

1 مشاهده17:45

دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست 
تا ندانند حریفان که تو منظور منی...:)🫂

1 مشاهده17:45

1 مشاهده17:46

◝حساب ‹مادرم› را از همه جدا کردم؛
ك او در غصه‌ام از من یقیناً بیشتر غم‌ خورد'♥️◟

1 مشاهده17:46

‹ این غم انگیز‌ترین شعر جهان خواهد شد،
شاعری واژه به سر دارد و معشوقی، نه! ›

1 مشاهده17:47

مطالب بعدی