عاشق تو در این جهان نیامده ست بی هدف
نبوده بهر او هدف، مگر نجف نجف نجف . . .
کلامِ تلخ ولی صادقانه را بپذیر
بهانه است؟ چه بهتر! بهانه را بپذیر
چو برده ای که امیدش به روز آزادیست
صبور باش و به تن تازیانه را بپذیر
پرنده بودنِ خود را مَبر ز یاد ولی
کنون که در قفسی، آب و دانه را بپذیر