سیل‌‌‌ ِدریا دیده هرگز برنمی گردد‌ به جوی ، نیست ممکن هر ك مجنون شد دگر عاقل شود .

آخرشم کسی قلبت رو میشکونه که بهش گفته بودی از شکسته شدن خسته‌ای ..

آدم ها تمام نمی‌شوند ، آدم ها نیمه شب با همه‌ی آنچه در پس ذهن تو برایت باقی گذاشته‌اند ، به تو هجوم می آورند .

قرار بود که از جای زخم های ما نور وارد شود ، قرار نبود که رقص نور شویم !

او تورا کشته بود ؛ ولی تو انگار طوری هستی که اگر بر مزارت دسته گلی می گذاشت ، او را می بخشیدی ..

چرا باد رو مقصر بهم ریختگی بدونم وقتی خودم پنجره رو باز گذاشتم ؟

تازه داشتی فراموشش میکردی که میخواد برگرده :

بیا به مصرع بعدی ك شرحِ حال من است ؛ خیال‌ ِمن شده اویی ك بی خیال من است : )

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ما هيچكسی رو خط نزديم ، خودشون جوهر پس دادن .