۶
قباد همراه عاقد بیرون میرفت و عمدا گفتم تا بشنوه ...
_ قرار نیست مبارک باشه قراره خیلی هم بد باشه ...به زور منو اینجا زندانیرکرده ...
خاله لبشو گزید و دستشو روی دهنم فشرد تا صدام در نیاد ...
سلطان لبخند زنان گفت : خانم شدی دوباره زن قباد خان ..
خاله با چشم های پر از شوق گفت : راست میگه مرجان ؟
دستشو از رو دهنم برداستم و گفتم : اره منو بیهوش کرده اینجا نگه داشته ...
خاله ریز ریز خندید ...
_ عجب خان بودن لایقشه ...
عجب ارباب بودن لایقشه ...
روی لبه تخت نشستم ...
چنگی تو موهای خودم زرم و گفتم : سلطان یجیزی بیار گرسنه ام ...
عصبی که میشدم اشتهام باز میشد ..
سلطان چشمی گفت و بیرون رفت ...
خاله کنارم نشست ...
_ چته مرجان میفهمی بخت و اقبال دوباده بهت رو کرده ...شب و روز غصه تو رو پیخوردم ...
شبی نبود با اه نخوابم ...
خداروشکر دوباره برگشتی سر زندگیت دوباره سایه قباد بالا سرته ...
_ خاله من به زور اینجام ..من میخواستم با اقا محرم برگردم اونجه داشتم اونطور که میخواستم زندگی میکردم...
_ همینجا هم میتونی اونطکر زندگی کنی ...ناشکر نباش ...هلهلکی اومدم برم اقا محرم رو با جواد راهی کنم برمیگردم پیشت ...
دستشو گرفتم با بغض نگاهش کردم ..
_ منم میخوام بیام...
_ نمیشه دورت بگردم...نمیشه خودتم میدونی الان دیگه زن خاتی برو پیش پسرات تا پلو سلطان دم بیوفته اومدم ...
به ناچار خاله رفت ..
داشتم دق میکردم اون جا ..
بیرون رفتم ...تو ایوان به عمارت خیره بودم....بازیم سر لجبازی بور وگرنه خودمم میدونستم مهر قباد رو هیج کسی حتی خودشم نمیتونه ار دلم بیرون بندازه ...
گاهی صداشون میومد اونا یکی از اصلی ترین دارایی های من بودم ...
صدای مهدبون خاله تهمینه بود ...
از پشتم سرم گفت : بالاخره قباو پا رو غرودش گزاشت ...
به سمتش چرخیدم و سلام کردم...
دستشو کناد بازوم کشید ...
_ سلام به روی ماهت ...
خانم عمارت شدی باز ...
_ به زور ...
_ نه به زور نه ...از روی دل ...
۷
خاله تهمینه درست کنارم ایستاد به عمارت اشارهدکرو ...
درسته من مادرشم اما خلق و خوی خانم بزرگ رو داره ...
تونست پا رو غرورش بزاره و از سر دل بیاد جلو ...
اون دوستت داره اما بلد نیست بگه چطور میخوادت ...خودتممیدونی قباد چقود دلباخته توست ...
اما امان از اون اخلافش اون جذبه و خلقش ...
نگاهش کردم با یه بغضی گفت : جات خالی بود عروس ...توام مثل اون باش مغرور اما عاشق ...
پسرات بهت نیاز دارن ..باور میکنی حسرت خبلی چیزا با قباد به دلم مونده ....
همیشه ذوقش براق خانم بررگ بود یجودی برای قباد کیف میکرد که جرئت نمیکروم بگم پسر منه...
با افسوس ادامه داد ...
_ بالا سر پسرات باش بزار مادر داشته باشن ...خانم بزرگ پشت قباد خان بودهدو هست ...
دستشو پشتم کشید و به سمت اتاقس رفت ...همیشه از اون همه ارامش و خونسردیش تعجب میکردم...
امان از اون خانم بزرگ اون زن یه موجود عجیب بود ...
صدای پاهاش میومد پله هارو بالا میومد و نگاهش به من بود ...
رومو ازش جرخوندم ...
از روبروم میگزشت به عمد دستشو روی شکمم کشید ...
خودمو عقب کشبدم ...اما دستشو تو گودی کمرم گزاشت و منو جلو کشید ...
محکمخودم به فرق سینه اش ...
اخم کرده بود ...
لبهاشو روی گوشم گزاشت و گفت : هر چقدر دوست داری ناز کن ....اینبار نمیزارم جایی بری ...
اروم لاله گوشمو گاز کرفت و از روبروم به سمت اتاق خامم بزرگ رفت ...
خنده ام گرفته بود از کارش ...
بلنو گفتم : قباد خان ؟
به سمتم نچرخید و گفت : بله ؟
_ میخوام برم خونه پدرم برای دیدنشون و بدرقه کردن مهمونم...
یکم مکث کرد و گفت : میام ...
یه ناشتایی بخورم با هم میریم...
گوش هام انگار سوت میکشیدم ..
با هم میریم اون همون قباد بود یا من داشتم خواب میدیدم....
با عجله دنبالش رفتم ..
قل از اینکه وارد اتاق بشه گفتم " نشنیدم چی گفتی ؟
به سمتم جرخید ...
دستشو روی شکمم گزاشت ...
_ صبحانه بخودم بریم...لنگ ظهره هنوز یه چای تلخ هم نخوردم....
۸
در کمال ناباوری جلو چشمهام لقمه میگرفت ...
خانم بزرگ سرشم بلند نکرد نگاهم کنه ...قشنگمشخص بود اون و قباد دستشون تو یه کاسه بوده ...
سلطان برام نیمرو عسلی اورد و گفت : بفرما خانم یجیز بخور تا ناهار دم بیوفته ...
داشتم ضعب میکردم ..
جلوتر رفتم تا بشینم قباد دستشو بالا اورد دستمو گربت و کنار خودش نشوند ..
همونطور که نگاهم میکرد گفت : پسرا رو بگو اماده کنن با خودمون میبریم...
خانم بزرگ بالاخره سکوتش رو شکست و گفت : پسرا رو کجا میبری مادر بزار همینجا بمونن ...
ازش خیلی دلگیر بودم...
با اخم گفتم : جواب سلامم رو ندادی خانم بزرگ ...
اخی گفت و ادامه داد ...
_ گوش هام سنگین شدن مادر ...
صرای جیر باز شدن درب اومد ...
با خودم گفتم لابد خاله تهمینه است ...
اما صدای سرفه اون پیر زن بود .
.
زنعمو بود ...با چشم های گرد شدا نگاهش میکردم...
سلام کرد و نشست ...
به قباد چشم دوختم اون اونجا چی میخواست ...تمام اون اتیش هارو اون بپا کرده بود ...
واقعا تو اون عمارت چخبر بود ...
قباد سرش تو صبحانه خوردن بود ..
صدای پوست گرفتنتخم مرغ های عسلی انگار تو سر من بود ....
خانم بزرگبا اخم گفت " مگه جون بیست ساله ای تا لنک ظهر میخوابی بلند شو یه قدم رده برو بزار اون پاهات جون بگیره ...پیری به خودت دلت بسوزه ...
زنعمو قاشق عسل رو روی نون کشید و گفت " تو به خودت فکر کن امامزاده صدات میزنه ...
من بهت قول میدم بعد تو ده سالم زندگی کنم ...
خانم بزرگ کفری از جواب دندون تیز زنعمو قاشق تو استکان چای رو با عصبانیت تکون میداد ...
زنعمو تک خنره ای کرد و گفت " اتیش گرفتی ؟
قباد خان پاشو به سطل اب بریز رو مادر بزرگت ....کجات میسوزه ؟
قباد الله اکبری گفت و با عصبانیت خطاب به هر دو گفت : تمون میکنید یا زبون هر دوتون رو بدوزم ...
قرار شد کنار هم بسازید ...
نه اینکه سوزن بشید به جون هم ...
دلم میجوشید و گفتم : زنعمو چرا اینجاست ...
من به این زن اعتماد ندارم ...
اون نباید اینجا باشه ...
بچه های من در امان نیستن ...
۹
دلم بدجور میجوشید و کلافه بودم...
خودمم تمیدونستم چی پیش رو دارم ...
زنعمو با اخم گفت : خودم خراب کردم خودمم ساختمش ...
یه روزی شدم سبب جدایی امروز شدم سبب وصال ...
من بودم که تو گوش قباد خوندم عقدت کنه ...من بودم که نقشه چیدم دست رحمان رو بند کنیمتو این عمارت تا تو بیای ایتجا ...
قرار بود قبل عروسی عقدت کنه اما امان از دل قباد خان ...
برای همه عزراییل به تو که رسید رسید شدفرشته خدا ...
گلوم رو خشم میفشرد کاش میتونستم دست بندازم و موهاشو از سرش بکنم ...
سکوتم اونلحظه فقط از اون همه فشار بوو ...
قباد اخرین لقمع اش رو قورت داد همونطور که سرپا میشد گقت : سلطان حواست به این دوتا باشه همو نکشن ...
تا عصر برمیگردیم ...
دستشو به سمتم دراز کرد ...
خیره به دستش از تعجب خشکم زده بود ...
با استرس دستمو بین دستش گزاشام ...
کمک کرد سرپا شدم...
رو به خانم بزرگ گفت : حواست به پسرا باشه ...
جلو میرفت و دستم بین دستش بود ...
پله های عمارت رو پایین میرفت و همه نگاه میکردن ...همه خدمه ها با روی باز نگاهم میکردن ...
یچیرهایی سلطان روی صندلی های عقب ماشین گزاشت و گفت : قباد خان پسرا رو نمیبری ؟
_ نه چشم ازشون برندار ما احتمال داره فردا برگردیم ...
متو با خودش کجا میخواست ببره ...
پشت فرمون نشست ...
با ترس گفتم ؛ سلطان اینجا چخبره ؟
شونه هاشو بالا داد ...
_ خبری نیست خانم ...
فوتی کردم و سوار شدم...
قباد نیم نگاهی بهم انداخت و حرگت کرد ...
از عمارت بیرون رفت و هر از گاهی زیر لب ترانه های عارف رو زمزمه میکرو ...
به سمت خونه مادرم میرفت ....دلشوره بدی داشتم و بالاخره زبوم باز کردم ...
_ چرا زنعمو رو برگردوندی ؟
_ من نیاوردمش خودش اومد ...
اون پیر زن تعادل اعصاب نداره ...
_ مگه من نزده بودمت مگه به خونم تشنه نبودی ؟
۱۰
قباد دستشو روی دستم گزاشت و گفت : بعدا در موردش حرف میزنیم ...
جلو درب خونه مادرم خلوت بود ...
بچه هایی که تو کوپه بودن به سمت خونشون میدویدن و میگفتن : ارباب اینجاست ...
قباد خان اومده ...
چه هیجانی داشتن ...
غ ور تو صورت پر ازجذبه اش موج میزد ...
پیاده شدیم ...صدای خاله میومد میخواست برگرده عمارت ...
تا منو تو حیاط دید دل نگرون بهم چشم دوخت ..
قباد درست پشت سرم ایستاده بود دستشو روی کمرم گزاشت ...
رحمان روی پله نشسته بود و مشخص بود به گوش همه رسیده من کجام ...
اقا محرم نبود ...هر چی چشم چرخوندم پیداش نیود ...
مامان و مهربان جلو میومدن اما اقام نزدیکتر بود و گفت : سلام قباد خان ...❤️❤️
قباد سلام همه رو جواب داد ...
خاله با چشم هاش بهم اشاره کرد و متوجا اش کردم همه چیر امن ...
دعوتش کردن داخل اما با روی باز گفت : میخوایم بریم کار دارم ...
اومدم تا بگم مرجان رو عقد کردم ...
دیکه جایی نمیره ..
خاله ابروشو بالا داد ...
_ مبارکباشه خان ...
_ ممنون ..
اقام بیشتر از هر کسی خوشحال بود و گفت : از اولم میدونستم شما جدا نمیشید ...
خدا بخت و اقبال شما دوتا رو با هم دوخته ...
مامان پاشو به عمد لگد کرد تا اروم بگیره و گفت : بفرما داخل ارباب یه چای تلخ برای پزیرایی هست ...
_ صرف شده ...
نگاهی بهم انداخت و گفت : تو ماشبن منتظرتم ...
بیرون حیاط رفت ...
همه دوره ام کردن هطارتا سوال داشتن ...
_ خاله اقا محرم کجاست ؟
_ بنده خدا رفت ...فهمید چخبره گزاشت رفت ...
گفت نمیخواد این وسط دخالت کنه ...
دندونمو بهم فشردم...
_ ترسوندش ...مطمئنم قباد فراربش داده ...
رحمان اروم گفت : همینه که تو میگی ..
همش نقشه بوده تو رو بکشه عمارت ...عروسی من بهونه بود ...
دیشب همه جیز رو فهمیدم...
۱۱
دست خاله رو چسبیدم...
_ برو عمارت چشم از اون پیر زن برندار ...زتعمو برگشته ...
خاله لبشو گزید ..
_ خاله جان از اینکه شوهرت بالا سرته خوشحالم اما اونا با نقشه اومون میترسم بلایی سزت بیارن ...
رحمان با خنده گفت : قباد خان نمیزاره حار به پای این دختر بره...
زیر لب گفتم : اون روز که منو انداخت تو انباری پس کجا بودی ببینی چی به روزم اورد ...
برگشتم تو ماشبن اینبار عقب نشستم از تو ایینه نگاهم کدو ..
نگاهمو ازش دزدیدم ...
چیزی نگفت و راه افتاد نمیدونستم کجا میره هم جاده برام عریب بود هم جایی که میرفت ...
به سمت کوه میرفت ...
نکنه میخواست بلایی به سرم بیاره...از تو وسایل کنارم چشمم به غذه و خوراکی ها افتاد ...
منو میبرد یجایی ...
صدای اب میومد و هوا سردتر شده بود ...اما درخت های سر به فلک کشیده بیشتر بودن ...
کنار درخت ها کنار کشید ...
چشم هام درست میدیدم یه کلبه چوبی ادنجا بود ...
اولین باربود اونجا رو میدیدم...
پیاده شدمکمرشو صاف کرد و گفت : زمان قدیم اینجا رو پدربزرکم ساخته بود ...
بهار که میشد درخت های الو اینجا پر میشدن از بار و میومد برای بار جینی و همینحا میموندن ...
اما بعد که عمارت رو ساختن و راه دور شد اینجا شد سهم رهگزار و چون به ابادی بعل نزدیکتر اونا بیشتر میان تا ما ...
منتطر بود پیاده بشم اما همونجا چسبیده بودم...
زیرکانه لبخندی زد ...
_ تو عمارت هزارتا چشم هست ...
نشد اونجور که دوست دارم باهات تنها باشم اما میخوام امشب اینجا برات یشبی بشه که تا عمر داری بگی اونشب نمیشه ...
نگران پیاده شدم...
_ مگه قراره شببمونیم ؟
_ اره ...
_وسط این جنگل ...؟وسط خرس و گرگ ...
_ مرجان خرس کجا بود ...
چند تا شاخه شکسته رو جلوی اون کلبه ریخت و گفت : اتیش روشن میکنم چایی بخوریم...
اینجا چاه هست بزار اب میکشم بالا ...
پشت هم رودخونه هست ...
قباد همه چیز رو پرتب داخل برد و من به ماشیت تکیه داده بودم...
نگاهش میکررم و دلم ضعف میرفت براش اما یچیزی مانع میشد ...
۱۲
قباد همونطور که شاخه هارو با اون با قدرت بازوهای زیادش خورد میکرد و میچید گفت ؛ یچیزهایی هستن که ادم ناخواسته انجام میده ...
نمیدونم چطور تونستم بزارم بری یا اصلا خودت چطور قبول کردی بری ...
جوابی بهش ندادم روی کنده درخت نشستم ...
سردم بود دستهامو جلوی حرارت اتیش بردم ...
حواسم بود که داره نگاهم میکنه ...
خیلی خوب زیر نظرش داشتم ...
کتری روحی رو پر اب کرد و روی اتیش گزاشت ...
دستهاشو که تکون داد نزدیک بهم نشست ..
موذب میشدم ...با اینکه هنوزم بسته به بند بند وجودم بود اما بازم موذب میشدم ...
سرشو کامل به سمتم چرخوند ...
نگاهم میکرد سنگینی نگاهشو حس میکردم و گفت " به مننگاه کن مرجان ...
اسمم رو که صدا میزد اتیش میگرفتم از صداش ...
تو چشم هاش نگاه کردم ...
لبخند قشنگی رو لبهاش نشست و گفت " چطور نتونستم اون چشم ها رو بشناشم...
این چشم ها جادوگرن ..
_ نمیدونم میخوای چیکار کنی اما قباد خان من برای زندگی کردن هزارتا بهونه دارم ...
پسرام ... مهمترین بهونه ان ...
دستشو جلو اورد ...
با نوک انگشتش دستمو لمس میکرد ...
_ مرجان درستش میکنم بهم فرصت بده ...
_ چی رو جبران میکنی زور گویی هاتو ؟ بداخلاقی هاتو ...
_ اون اتفاقا ناخواسته بود ...نه من مقصرم نه کسی دیگه ...اون بچه عمرش به دنیا نبود وگرنه مگه میشه خدا نخواد و برگی از درخت بیوفته ...
بغض تو گلومو فرو خوردم و گفتم ؛ خدا برای هیچ کسی بد نخواسته تو بودی که زندگی رو بد کردی ...
نا عافل دستهاشو قاب پهلوم کرد و منو جلو کشید ...
بین پاهاش رسیدم ...
با یه شیطنت خاصی تو چشم هاش نگاهم میکرد ...
موهای کنار صورتم رو فوت کرد و تک خنده ای کرد و گفت : درست بوی همون روز رو میدی ؟
تپش قلب گرفته بودم ...
_ کدوم روز ؟
_ همون روز که منو زدی و چشم از خونه شما باز کردیم ...
با خجالت سرمو پایین انداختم ...
میفهمید که خجالت میکشم ...
سرشو به سرم تکیه کرد ...
_ با خودت نگفتی اگه بمیره با عذاب وجدان زندگی میکنی ؟
جوابی از خجالت نداشتم بدم ...
گرمای دستهاش داشت پهلوهامو دوب میکرد ...
۱۳
دستهاشو محکم پهلوهامو گرفته بود ...
_ چشم باز کردم یه دختری رو دیدم که دلمو لرزوند دختری که خوب تونست روحمو اروم کنه ...
خانم بزرگ هم مثل من شد شیفته اون دختر ...
میدونستی خانمبزرگ به خونت تشنه بود اما رسید روزی که تو نبودت راصی شد با جاری اش با زنعمویی که به خون هم تشنه ان بشینه و نقشه بکشه چطور تو رو برگردونه ...
_ اون خانم بزرگه الکی نیست که این همه مردم تا اسمش میاد همه ازش میترسن...
نفس هاش به صورتم میخورد...میشد فهمید که چی تو سرشه ...نفس های تندش و دستهاش که داشتن چونه امو برای بوسیدن بالا میبردن ...
دستهاش میلرزید اولین بازی بود که میدیدم دستهاش میلرزن ...
دلم میخواستش از تمام دنیا بیشتر ...
حتی از دوقلوهامم بیشتر میخواستمش ...یچیز هایی هست که تگلیفش با خودتم معلوم نیست درست مثل عشق ...
هر بار که بشکنی...هر بار که زمین بیوفتی بازم عاشقی .
صدای جوش اومدن اب کتری و سررفتن روی اتیش اونو به خودش اورد ...
خودشو جمع و جور کرد و رفت سراغ چای ...
از قباد خان بعید بود بشاط چای و خوردنی رو رو به راه کرد ...
قبادی که حتی باید کفش هاشو براش جفت میکزدن ...
استکان بین دستهام داغ بود اما لذت بخش ...خورشید چه زود پشت کوه ها میرفت و داشت پنهون میشد ...
صدای زوزه گرگ ها هم خبر از دل شب میدادن ...
قباد تکه های گوشت رو روی ذعال ها گزاشت ...
پتو رو محکم دورم پیچیدم...
_ واقعا لازم تبود منو بیاری اینجا ...
من دلم میخواست کنار بچه هام باشم...
نه اینجا که همه چیزش ترسناکه ...تا جشم کار میکنه شب و بیابون ...
اگه گرگ ها حمله کنن ...
هر دومون اینجاییم تکلیف پسرام چی میشن ...
قباد کلافه فوتی کرد ...
_ چقدر غر میزنی مرجان ...
گرگ هم بیاد نمیتونه حریف من بشه ....
دلم پر بود ازش از خودش و اون عرورش و با کنایه گفتم : دیدی که من یه دختر تونستم از پست بربیام ...
به سمتم چرخید و دستمو پشتم قلاب کرد ...
بهممجال نفس کشیدن نداد ...
تنم قاب تنش شده بود ...
۱۴
بازدم نفس هاش به صورتم میخورد ...خیره تو چشم هام بود و گفت : برای همینم هنوزم میخوامت ...
لبهاشو تو گودی گردنم برد ...
خواستم کنار بزنمش اما اجازه نمیداد و تمام وجودم با اون بوسه های ریزش لرزید ...
اروم دستم ول کرد و نزدیک گوشم گفت : فراموش نشدنی هستی ...تکرار نشدنی ...
با خجالت کنار کشیدم و خودمو با تکه های گوشت پخته مشغول کردم ...
طعمشون عجیب دوست داشتنی بود ...
خسته بودم یا هنوز اون دارو تو تنم بود که خوابم برده بود ...
نور خورشید چشم هامو اذیت میکرد و چشم هامو باز کردم...
خورشید از پنجره مستقیم توی چشم هام بود ...
چشم هامو جمع کردم تا تونستم ببینم...
کنار قباد خان خوابیده بودم ...اروم و مظلوم خواب بود ...یادم نمیومد چطور اصلا اومدم داخل و خوابم برده ...سرد بود اما گرمای بودنش گرمم میکرد ...
خواستم بلند بشم که بیدار شد ...
خمیازه ای کشید و گفت : صبح شد ...؟.
دیشبجوری بیهوش شدی که دلم نیومد بیدارت کنم...
_ صبح بخیر ...
دستشو برام دراز کرد ...
با تردید دستشو چسبیدم ...
بهم تکیه کرد و نشست ...
_ برگردیم عمارت ...
انگاری دلخور بود که خوابیدم و اون تنها مونده ...
اما می ارزید به تمام اون کارهایی که باهام کرده بوو ...
تمام مسیر اروم بودیم و حرفی نمیزدیم...هیج کدوم چیزی نگفتیم ...
عمارت مثل همیشه بود منتظر ما ...
صدای بوق ماشین خانم بزرگ رو به ایوان کشوند ...
از اون بالا نگاه میکرد و چشم هاشم همراه لبهاش میخندیدن ...
قباد ماشین رو خاموش کرد و همونطور که به روبرو خیره بود گفت : تاروزی که همون مرجان سابق نشی میتونی جدا از من بمونی ...
پیش پسرا بمون ...من نمیخوام به زور مجبورت کنم زنم باشی ...
_ اما به زورنگهم داشتی ..؟
سرشو تکون داد ...
_ مجبور بودم ...نمیخواستم برای همیشه از دستت بدم...
اما میخوام با دل راضی سر رو بالشتم بزاری ...
پیاده شد به سمت عمارت رفت ...
یچیزی تو اون مرد بود که نمیشدازش سر در اورد و اونم غرورش بود ...
.
۱۵
داشتم بالا میرفتم میخواستم لباسهامو عوض کنم ...
خاله با هیجان به سمتم اومد ...
_ برگشتی دورت بگردم ؟
خاله محکم صورتمو میبوسید و نزدیک گوشم ارومگفت " چخبره ایتجا ...زنعمو قباد خان اومده ؟
_ همه اینا زیر سر اونه ...دلم باهاش صاف نمیشه ...خاله ازش چشم بردار ...
خانم بزرگ عصاشو به زمین زد ...
_ مرجان ؟
بلند سلام کردم...
به احترامش جلو رفتم روی صندلیش لم داد و گفت : خوش اومدی ؟
اون زن موقع رفتن خیلی بهم لطف کرده بود ...با تمام تلخی هاش شیرین بود ...
_ ممنون ..با اجازه اتون به خودم برسم و به پسرا سر بزنم ...
_ انگار دیشب خوش نگذشته ؟قباد خان اخم هاش تو هم بود ...
_ شما که باید بیشتر از من باهاش اشنا باشین ...
اون اگه اخم نکنه قباد خان نیست ...
به کنارش زد ...
_ بشین بگم برات ناشتایی بیارن ...
کنارش جای گرفتم ...دستهای چروک خورده اشو روی دستم گزاشت ...
_ بچسب به قباد خان ...
روزی کع رفتی تا برگردی هزارسال گذشت ..
نزار بازن تفرقه بیوفته یینتون ...اون مرده تو باید دلبزی کنی نه اینکه اخم کنی ...
خجالت زده سرمو پایین انداختم ..._ خانم بزرگ دلم صاف نمیشه ...من اون روزها خیلی درد کشیدم درد جسمی نه ..دردم روحی بود ...
_ زن ها همینن ...تا بوده ار قدیم بوده و در اینده هم همینه ...زنهای مملکت ما درد میکشن ...تا مجردن از پدر و برادر ...
شوهرم میکنن از شوهر ...
کاش روزی بیاد زنها بتونن ازاد باشن ...
_ کاش ...
دستی پشتم کشید و ادامه داد ...
_ یه لقمه بخور بزار جون بگیری ...
روز به روز چرا اب میری تو ...
_ از غم و غصه است ...
_ بخاطرت با دشمنم همدست شدم .
.تا برگردونمت ...اون پیرزن شیطانه ...اون انسان نیست ...
_ کاش اینجا تمونه خانم بزرگ ازشمیترشم ...
_ منم مبترسم اون یه مار زخمی که میخواد به وقتش دورم بپیچه به وقتش خونمو بمکه ...
دلشوره تو دلم رخنه چیره بود ...
خانم بزرگ هم مثل من بود ...
انگار قدار بود اتفاقی بیوفته ...
چرا زندگی با من رسم بازی و ناسازگاری داشت ...
۱۶
پسرام اروم خواب بودن و هر از گاهی تو خواب لبخند میزدن ...
اونا تنها چیزی بودن که وقتی نگاهشون میکردم هم دلم سیر نمیشد ...
گلبهار اروم نشست و گفت " مرجان خانم شما هستی منم خیالم راحته ...ماشالله روز به روز بززگتر میشن و میترسم نتونم از پس هر دواونا بربیام ...
_ تمام زحماتشون باتوست اونا دوتا مادر دارن ...زندگی با من بازی داره حتی میترسم فردا بیاد و باز ازشون جدا بشم...
_ خدا نکنه...
اهی کشیدم و برگشتم بالا ...
قباد تو اتاق بود نمیدونم چرا اما رفتم اون داخل ...
از لای درب نگاهش کردم داشت با برگه های جساب و کتابش سر و کله میزد ...
انگار سنگینی نگاهمو حس کرد که سرشو بلند کرد ...
نگاهم کرد ...هر دو خیره به هم بودیم ...
نمیشد یا نمیخواستم بشه اما جلو رفتم ...دامنم رو مرتب کردم و با تردید گفتم : لباس زیادی همراهم نیست ....
بین حرفم پرید و گفت : میگم برات بیارن ...
_ داشتم اونجا پیش اقا محرم زبان خارجی یاد میگرفتم ...
_ میدونم ...
_ خوب نمیشه اینجا هم ادامه بدم ؟
یکم مکث کرد و گفت : مرجان برای این چیزا از من سوال نپرس ...
یکم دلم قرص شد ...
دقیق رسیده بودم روبروش ...
با نگاهش براندازم کرد و گفت : خوشگلتر شدی ؟
لبختد رو لبهام نشست ..
_ ممنون ...
_ هرچیزی لازم داری به سلطان بگو برات فراهم میکنه ...
روبروش نشستم ...
از سکوتم متعجب بود و خیره بهم موند ...
_ چیزی میخوای بگی مرجان ؟
با سر گفتم اره ...
_ خوب بگو ...
_ میخوام همینجا بمونم تو همین اتاق ...
لبخند قشنگی زد ...
دستشو جلو اورد و کنار گونه امو لمس کرد ...
_ بمون ...جای تو روی چشم هامه ....سرمو پایین انداختم جرظت نگاه کردن تو اون چشم هارو نداشتم ...
کمد لباسهام دوباره پر شد از لباس و چیده شد برام ....
اون عمارت انگار زادگاه من بود .اون ارامش همیشه زبان زرم بوده و هست ...
شب از راه رسیده بود ...
استرس هم همراه من قدم میزد ..
۱۷
کنار پنجره به بیرون نگاه میکردم چیزی جز تاریکی و خاموشی نبود ...
درب که باز و بسته شد مطمئن شدم قباد خان اومده داخل ...
بو و عطر تنش جلوتر از خودش میومد ...
اروم از گوشه شونه ام نگاه کردم لباس عوض میکرد ...
به سمتش چرخیدم...ساعتشو روی میز گزاشت و جلو اومد ...
چشم هاش برقی میزد ...
جلو که رسید ستشو تو گودی کمرم گزاشت و منو جلو کشید بهش کاملا چسبیدم ...
سرشو تو موهام فرو برد و بو کشید ...
_ دلم برای این عطر موهات تنگشده بود ...
نمیتونستم در مقابلش مقاومت کنم ...دستهامو روی شونه اش گزاشتم و اروم سرمو بهش چسبوندم ...
حسمیکردم تمام خوشی های دنیا رو حس میکردم...
اروم ارومتنمو لمس کرد و وقتی مخالفتی نداشتم داشت فراتر میرفت ...
گزمای دستش و دلتنگی اون روزهای دوری شاید مجبورم کرد تا دوباره دل بسپارم به اون و عشقش ...
تمام وجودم از شدت شهوتش درد میکرد ...
خیس عرق سرشو بین سینه هام گزاشته بود و چیزی نمیگفت ...
اروم دستمو تو موهاش بردم و همونطور که با موهاش بازی میکردم گفتم : خواب یا بیداری ؟ چرا هنوز باورم نمیشه همه جیز درست شده و قراره همینطوری بمونه ...
دلم شوز میزنه ...
اروم گفت : نگران جی هستی ...نگران اینکه دوباره بزارم بری ؟
یه ادم اشتباهشو دویار تکرار نمیکنه ...من از سر لجبازی نه از سر پنهان کاریت اونطور شدم...
چزا نگقتی چرا هیج وقت نخواستی بگی ...
_ هزاربار با خودم مرور کردم و گفتم میدونی....این چشم ها تبل رسوایی من بود جطور نفهمیدی ؟
_ اخه نمیتونستم بهت شک کنم ...چطور شک میکردم وقتی تو جای چشم هام بودی ...دختر لطیف و معصومی مثل تو رو هیچ وقت اونطور تصور نمیکردم...
_ مجبور بودم...
_ دیگه بهش فکر نکن...
یهو یاد نازی افتادم ...
ندیده بودمش کجا بود و نگران گفتم : خبری از نازی نیست کجاست ؟
_ فرستادمش پیش خانواده اش ...
کمک خرج براش میفرستم ...
۱۸
قباد سرشو بالاتر اورد اروم اروم زیر گردنمو میبوسید و گفت : کاش همیشه همینطور یمونه ...همینقدر خوب و خاص ...
دستمو پشتش کشیدم ...
از جای درد ناخن هام پشتشو خراشیده بود ...
رو تخت نشست پتو و ملحفه جمع شده بود و همه جا بهم ریخته بود ...
با یاد اوری اون لحطات لبخند رو لبهام مینشست ...
وقتی کنار پنجره لبهاشو روی گوشم کشید ...
صدای زمزمه های قناری ها تو گوشم نجوا شد ...
وقتی اولین بوسه اش روی لبهام نقش گرفت...تنم که هیچ قلبم هم لرزید ...با شهوت و اون قدرت بلندم کرد و روی تخت درلزم کرد ...
مهلت نداد لباس در بیارم عادت داشت به پاره کردنشون ...
لباسمو پاره کرد و سوزش و درد که باهام همراه شد پشتشو چنگ زدم...
قباد پشتش بهم بود ...
اروم گفت " یه معذرت خواهی بهت بدهکارم مرجان و یه تشکر ...
اول اینکه ممنونم که اینجایی ...تو روزهایی که خیلی سخت بود تو بهترین تکیه گاه برام بودی ...
به من نگاه نکن قباد بزرگه اما اونم ادم ....از سر لجبازی بود یا هرچیزی مهم نیست از این ساعت به بعد رو چشم هام جا داری ...
منم تو جا نشستم ...خودمو جلو کشیدم و اروم به پشتش جای اون شلاق ها بوسه زدم...
سرمو به پشتش تکیه کردم...
_ میخوام بخوابم...و بیدار بشم و ببینم همش واقعی ...
_ همش واقعی ...همش ...
زودتر از قباد بیدار شدم...
حمام اول صبحی سرحالم میکرد ...گلبهار بیدار بود و داشت قالی کنار اتاق رو روی دار میبافت ...
مزاحمش نشدم ...
قباد خان بی صدا و اروم خواب بود ...وقتی میخوابید خیلی به پسرا شباهت داشت ...
خودمو جلو کشیدم نوک بینی اشو بوسیدم ...
چشم هاش بسته بود و گفت : نمیزاری بخوابم ؟
_ قباد خان معروفه به سخر خیزی چی شده افتاب رسیده وسط اسمون و خوابیدی ؟
چشم هاشو باز کرد ...
_ خواب بدی دیدم...حس و حال اون خواب باهامه حوصله بیدار شدن ندارم ...
_ خیر باشه ...
انگار رنگش پریده بود ....
چنگی تو موهای خودش زد ...
_ خواب دیدم اتیش گرفته همه عمارت تو اتیشه و تو وسط اتیشی ...
سوختنتو میدیدم اما نمیتونستم کاری کنم ...
۱۹
نگاهم به دستهای قباد بود حتی دستهاشم میلرزید وقتی تعریف میکرد ...
_ تمام عمارت داشت میسوخت ...
همه جا شعله های اتیش بود ...
تو درست اینجا بودی ...
نمیتونستم بیام جلوی چشم هام سوختی و نتونستم نجاتت بدم ...
انکار هنوز تو اون خواب بود ...دستهاشو محکم گرفتم به سینه ام فشردم ...
_ اروم باش فقط یه خواب بوده ...من اینجام صحیح و سلامت کنارت ...
محکم سرمو .رفت جلو برد ...سرمو بوسید ...
_ خداروشکر خواب بوده ...
اما خواب نبود اون واقعیت بود که من قرار بود بسوزم و بسوزم ...
تمام روز قباد عمارت بود و ازم چشم برنمیداشت ...
زنعمو نگاهی بهم انداخت ...
قاشق اش رو تو دهنش خالی کرد و گفت : اول صبحی اون خاله ات و سلطان چرا معرکه گرفته بودن ؟
قباد به من چشم دوخت اما منم خبر نداشتم ...
شونه هامو بالا دادم ...
_ نمیدونم ...
ابروی ظریفشرو بالا داد ...
_ نبایدم بدونی ...زن خان بودن باید چشم و گوش عمارت بودن باشه ...بچه هاتو که سپزدی به دایه خودتو رلحت کردی ...
خانم بزرگ با موزخندی گفت " اون بچه هاشو سپزده چرا فشارش به تو اومده ...
دعوای اون دوتا تمومی نداشت ...
قباد با اخم بهشون فهموند ساکت باشن و حرف نزنن ...اصلا حوصله خودشم نداشت ...
دستمو روی پاش گزاشتم ...
حواسش جمعمن شد ...
از پشت دود قلیومش اروم گفتم " چرا تو فکری ؟
نمیخواشت نگران بشم و به عمد دود رو به سمتم فوت کرد ...
سرفه کنان گفتم : عمدا میخوای منو خفه کنی ...
بالاخره یه لبخند زد ...
دلم صعف میرفت برای اون لبخندش ...کاسه اش رو براش جلو کشیدم ...عادت داشت با کشک و پیاز داغ فراوون بخوره ...
بی میل نگاهی انداخت ...
_ باور کن اشتها ندارم ...
_ بخاطر من بخور ناهار هم نخوردی
فقط:سر تکون داد ...
خاله تهمینه منو کنار کشید دلیل حال قباد زو میخواست بدونه ...
قبل از اینکه چیزی بگم قباد کنار مادرش ایستاد و گفت : نگران نباش فقط بیخوابم ..
نخواست اونم نگران بشه ...
جای رحمان واقعا خالی بود ...
یک هفته مرخصی داشت تا بیاد ...
خاله و سلطان تا فرصت میکردن گیس های همو میکشیدن ...
۲۰
ماه وسط اسمون بود ...
شام خورده بودیم و برای خواب همه میرفتن ..
اونشب تا دیر وقت مهمان اتاق خانم بزرگ بودم ...برای بوسیدن پسرا رفتم ....
جمشید خیلی بی قراری میکرد و ارومنمیشد ...گلبهار نگران به من چشم دوخت و گفت : خانم از سر شبی بی قراری میکنه ...شیر هم نمیخوره ...بهش کلی عرق نعنا دادم اما اروم نمیشه ...
از رو دستهای گلبهار گرفتمش محکم به سینه ام فشردمش...انگار اروم گرفت ...
بین دستهام خوابش برد ...چقدر صورتش قشنگ بود چشم هاش به روشنی چشم های من بود ..
نگاهم به خال کنار بینی اش بود اون خال رو از پدرش به ارث برده بود ...
اروم لبهاپو روی پیشونیش فشردم و درون گهواره اش گزاشتمش...
انگار سالعا بود که خوابیده چقدر اروم خوابیده بود ...
روش پتو کشیدم ...
گلبهار با لبخندی گفت : شما رو میخواست تا بخوابه ...
خم شدم یکیار دیگع تنشو بو کشیدم ...
حمید خیلی وقت بود خواب بود ...اونم بو کردم ...اونا تمام وجود من بودن ...
قباد پشت پتجره سیگار میکشید ...
با اخم جلو رفتم...
_ حیف تو نیست همش دود ...قلیون تموم نشده سیگار ؟
میترسم فردا هم سر منقل سیخ و تریاک ببینمت ...
از حدفم خنده اش:گرفت ...
_ این هیکل رو با دود خراب نمیکنم فقط ذهنم بهم ریخته است ...
دستمو روی شونه اش گزاشتم ...
_ بیا بخواب ...
اخرین پک رو به اون سیگار زد و دراز کشید ...
چشم هاش گرم میشد و من چیزی نمیگفتم ...
نمیدونم چقدر گذشته بود اما خوابم نمیبرد ...یجوری بودم یه دلشوره عجیب داشتم ...
دلم طاقت نیاورد رفتم سمت پنجره انگار ۷واست خدا بود که خواب به چشمم نیاد ...
دو تا مرد صورت هاشون بسته بود بزرگی چاقو های تو دست هاشون تنمو لرزوند رفتن تو اتاق پسرا ...
زبونم بند اومده بود ...دلیل اون همه اظطراب پسالکی نبود ...
نفهمیدم چطور جیغ کشیدم و قباد رو صدا زدم ...
دنباله صدای جیغ من قباد از جا پرید و به سمت بیرون دویدم ...
فقط میدویدم تا به پاره های تتم برسم ....
پله ها تمومی نداشت و پشتهم جیغ میزدم و پسرامو صدا میزدم ...
مگه میشداونشب کسی صدای جیغ های مرجان رو نشنیده باشه ...
🎧 قسمت ۱۱_۱۲ ازداستان «باغ مارشال»
♦️جلدچهارم_سرگذشت ناهید
🔶به قلم حسن کریم پور
🎙راوی شادی عزیزی
#رمان_صوتی_باغ_مارشال 👩🏻🦱🌳👨🏻
⬇️⬇️⬇️
۲۱
ترس ...استرس ...وحشت ...تو گفتن اسونه اما برای من خیلی دردناک بود ...
قباد درست پشت سرم بی خبر از جیغ های من و حال و روزم میومد ...
روی پله های اخر بودم که گلبهار رو جلوی در اتاق بچه ها دیدم ...
تمام تنش غرق خون بود ...
دستش روی شکمش بود و به من نگاه میکرد ...
رد انگشت هاش روی دیوار بود وحمیدی که صدای گریه هاش تو گوشم میپیچید ...
انگار منو صدا میزد ...چشم های ترسیده حمید منو صدا میزد ...
دیدن گلبهار حالمو بد کرد ...
فشارم افتاده بود و دیگه نتونستم جلوتر برم ...
قباد نگهبان رو صدا میزد ...سلطان رو صدا میزد ...گلبهار به ندرت نفس میکشید ...خاله اقدس حمید رو از بغلشگرفت و اومد نزدیک من روی زمین افتلده بودم و نمیتونسنم قدم بردارم ...
دستهام پاهام تمام تنم میلرزید ....
خاله حمید رو که اروم نمیگرفت به من داد ...
همهمه ای بود گلبهار رو چاقو زده بودن ...انگار اب شده بودن رفته بودن تو زمین ...
نه انگار کسی اومده بود نه انگار کسی رفته بود ...خاله سقف دهنشوبرداشت و گفت : چی شده اونا کی بودن ؟
قباد بیشتر از هرکسی نگران گلبهار بود ...دستمال رو روی شکمش گزاشتن و میخواستن ببرنش درمانگاه شهر ...
نمیدونستم دوم میاره یا نه ...
اون همه خون از تنش رفته بوو ...
با لبهایی که حتی نمیتوتست تکونشون بده با زحمت جمشید رو صدا زد ...
حتی اون لحظخ نگرلن اون بود ...
سلطان سرشو نوارص کرد و گفت : نگران نباش حواسمون به جمشیدخان هست ..
اما گلبهار میخواست چیزی دیگه بگه و نمیتونست ...
نگاهش به من بود و حمید ...
اون اخرین دیدار اون با ما بود ...
لبخند زد و دستشو به سمت حمید دراز کرد اما جتی نتونست برای اخرین بار لمسش کنه ...
صدای شیون زنها حبر از مرگ بی گناه گلبهار میداد ...
خبر از معصومیت و مردن نا به حق اون ...
کاش من جاش میمزدم ...
۲۲
نفس کشیدن سخت بود ...
قباد تو صورت گلبهار میزد و طعم شور و تلخ اشک روی لبعامون بود و هست ...
گلبهار مرده بود اون برای نجات پسرای من مزده بود ...
حمید اروم نمیگرفت و نمیتونستم ارومش کنم ...
خاله اقدس ازم گزفتش و تکوتش میداد اما اروم نمیشد ...
به اجبار با چادر به پشتش بست ....بچه طفلکم اروم گرفت ...از بس جیغ زده بودم صدام گرفته بود ...
گلبهار رو بردن تو اتاق پایین ...
خانم بزرگ رو دیدم که اشکش رو پاک کرد و قبادی که میخواست نگهبان رو بکشه ....عصبانیتش تمومی نداشت ...
منم مثل یه تیکه گوشت شل افتاره بودم گوشه پله هاو تکون نمیخوردم...
همه با تفنگ هاشون اماده بودن ...
نه میدونستن کی بوده نه از کجا اومده ...
قباد رو به سلطلن گفت : جمشیدو مرجان روببر بالا ...
تو اتاق هاتون بمونید ...
چرخید زو به خانم بززگ شد ...
_ اداره زنها با شماست کسی امشب از اتاقش بیرون نمیاد ...
بفرستین دنبال رحمان همین امشب برمیگرده عمارت ...
همه از ترس صدای پر از رعد قباد فقط چشم میگفتن ...
خدمه ها با گریه و ترس لک های خون رو پاک میکردن ...
هرکسی نظری میداد ...هرکسی چیزی میگفت ...
سلطان وارد اتاق پسرا شد ...
اشکهام خشک شده بودن و دیگه اشکی نبود ...
چهره سراسیمه و ترسیده سلطان رو که تو چهارجوب دیدم از جا پریرم ...
نکنه پسرم رو کشته بودن ...
نفهمیدم چطور به سمت اتاق حملع ور شدم ...
سلطان رو کنار زدم..
اتاق بهم ریخته بود ...
دستهام تو گهواره جمشید بردم ...
خودم با همون دستها اونجا گزاشته بودمش ...
اما گهواره خالی بود ...
هر طرق رو نگاه کردم نبود ...
پسرم نبود ...
زیر رختخواب ها رو میگشنم و قباد رو صدا میزدم...
سلطان سعی داشت ارومم کنه اما دیوانگی رو اونشب به جون خریده بودم ...
داد میزدم ...
پسرمو صدا میزدم ...
جمشید من نبود ...
خودم اونجا خوابونده بودمش اما نبود ...
۲۳
قباد اتاق زو زیر و رو کرد ...
بهشچشم دوخته بودم...
اونم به من خیره بود ...
من داشتم وسط اون اتیش میسوختم و نمیتونست کاری کنه ....پسرمو برده بودن ...
دزدیده بودنش...
اگه گلبهار مانع نشده بود و جونشو کف دستش نگرفته بود حتما حمید رو هم برده بودن ...
صدای جیغ های جگر سوخته ام میومد ...
موهایی که کشیدم و لای انگشت هام کنده شده بود ...
جمشیدم نبود اخرین دیدلرمون بود ..بوییرمش و رفتم ...
بین دستهای قباد که سعی داشت مانع کتک زدن خودم بشم از حالرفته بودم...
با بوی تند الکل بهوشم اوردن ...
گیج و منگ بودم ...یچیز تلخ تو چای بود که به زور به خوردم دادن ....
خانم بزرگ تو جا تکون میخورد و روی سرش میزد ...
انگار اسمون خدا هم از ناله های من به صدا در اومده بود ...
رعد و برق و بارون اون شب دم صبح ...
خاله شونه هام رو مالید و گفت " اروم باش دورت بگردم ...
زیر لب گفتم " پسرام ...
خاله به حمید که کنارم خواب بود اشاره کرد ...
_ جمشید رو پیدا میکنن ...مزدم همه ریختن بیرون مامور دولتی اومده افسر پلیس اومده ...
_ از بالا دیدمشون خاله صورت هاشون بسته بود ...
پسرای من به چه درد اونا میخوره ...؟
قباد رو تازه دیدم کنار پتجره بود ...پوکه های سیگارشبه صدتا میزسید پشت پنجره تو طاقچه ریخته بود ...
_ زنعمو پشت این بازی ها بوده خبری ازش نیست ...
خانمبززگ طاقت نیاورد و گفت " به خدا که خونش حلاله ...
هر کسی اونو بکشه اون زمین های سر جاده رو دو دستی تقدیمش میکنم ...
هزاربار خواستم خونشو بمکم نزاشتی قباد ...
اون زن شیطان ..
چطور تونستن دست بزازن رو پاره های تنم ...
میدونست جطور زهرشو بریزه ....میدونست اینطوری کمرتو میشکنن ..گلبهار خدا بیامرزنبود الان هر دوشون رو برده بودن ...
اشک هام بی صدا میریختن ...
تازه داشت همه چیز یادم میومد ...
خاله لبهاش میلرزید و با گلاب دستهامو میمالید ...
۲۴
هیج کسی چیزی نمیگفت ...
انگار دوباره پسرم بی شیر شده بود و بهونه گیری هاش برای شیز گاو خوردن ...
گلبهار رو بعد از غسل و کفن کردن میخواستن دفن کنن ...
انقدر همه جیز تلخ بود که کسی باورشنمیشد ...
خبر دزدیده شدن پسر قباد خان همه جا پیچیده بود ...همه دلسوزی میکردن و برای همدردی میومدن اما نه کلمه ای حرف میزدم نه کاری به کسی داشتم ...
حمید رو روی پاهام میزاشتم و حتی وقتی میخوابید زمین نمیراشتمش ...
دو روز جلو میرفت و خبری نبود که نبود ...
رحمان از جونش برام مایع میزاشت و جایی نمونده بود که نرفته باشه ...
مثل همیشه چشمم به اون و خاله بود...همیشه وقتی مشکلی داشتمنمیزاشتن اتفاقی بیوفته و هوامو داشتن ...حالا پس چرا کاری نمیتونستن بکنن ...
روزهای لعنتی پشت هم جلو میرفت و مرجان روز به روز دلشبیشتز میشکست ...
گاهی به خدا میگفتم کلش جمشید جلو چشم هام مرده بود اونطور غمم یکی بود اما حللا هزار جور فکر و خیال میومد تو سرم ...
هزار جور دزد میومد سراغم ...
حمید اروم خواب بود ...
قباد کنارم نشست ...خم شد سزشو بوسید و نگاهم کرد ...
تو صورتش نگاه نمیکردم ...
دستشو جلو اورد پشتم گزاشت و منو به خودش چسبوند ...
_ مرجان بهتری ؟
_...
_ دو هفته است یه کلمه حرف نزدی ...من همین الانشم جونم نصفش رفته ..تو دیگه منو ازار نده...یچیزی بگو ..
اشک از گوشه چشمم چکید ...
صدام انگار از ته جاه میومد ...
_ اونشب بیقرار بودد...انگار این جدایی بهش الهام شده بودن ...
خانم بزرگ میگه بچه ها تا زبون ندارن از همه چیز با خبرن ...
درست میگه جمشید هم حبر داشت ...
بغلش گرفتم تو بغلم خوابید ...
کاش اونجا بودم ..کاش من میمردم و اون رو نمیبردن ...
_اینطوری نگو ..
سرمو گرفت و به سیته اش فشرد ..
حس میکردم لبهاشاز شدت بغض دازن میلرزن ...
لبهاشوروی سرم فشرد ...
سردی اشکش روی فرق سرم نشست ...
_ نمیدونم چیکار کنم ...
نمیدونم مرجان ...
۲۵
قباد صداش میلرزید و گفت " مرجان دستم به جایی بند تیست ...
نه نشونی نه ردی ...
حتی نمیدونم از کجا اومدن از کجا رفتن ...
تو بگو چیکار کنم ...
اگه اونشب گلبهاز نبود حمید رو هم برده بودن ...یعنی خواسته اشون همین بود ...من روزی هزار بار دارم میمیرم ...
_ قباد پسرمو پیدا کن ...
هر دو سکوت کردیم ...دردی بود که درمانی نداشت ...روزها هم انگار میدویدن و فراز میکردن ...
ساعت هابرام معنا نداشتن ...
باز شدن شکوفه ها و جونه های جدید هم برام بی معنا بودن ...
تولد یکسالگی پسرام بود ..حمید راه میرفت و پشت هر قدمشمیوفتاد ...
مدت ها بود که حتی لبخند هم نزده بودم...
حتی ثانیه ای از جلو چشم هام نمیزاشتم دور بشه ....هر شب از خواب میپریدم و بی صدا ساعت هه گریه میکردم ...
جمشیدم چی به سرش اومده بود ...
زنده بود یا مرده ...
حتی نمیدونستم هنوز نفس میکشه ...
حمید که نگاهم میکرد قلبم تیر میکشید ...گهواره چوبی خالی از جمشید بززگترین درد برای من بود ...
اروم گهواره اش رو تکون دادم ...
_ بخواب پسر من ...
لالا کن ...اروم لا لا کن ...
چشم هاتو ببند و بخواب ...
اشکهام تو گهواره میریخت ...خاله اهی کشید ..
_ مرجان به خودت بیا از بین داری میری ...ماه هاست اینجایی ...ماه هاست کارت شده غصه خوردن و غم داشتن ...
چشمم خیره به گهواره بود ...
_ خاله جمشید الان باید راه بره درسته ...یکسالشون هم گذشت
میگن دو قلوها هر کاری بکنن با هم انجام میدن ...
پش جمشید الان راه میره ..
حمید نشسته بود و با ماشین هایی که رحمان براش خریده بود بازق میگرد ...
_ اره عزیزم جمشیر هم راه میره ...
_ خاله میدونستی جمشید یه خال روی بینیش داشت مثل قباد خان ...
خاله بیشتر نگران من بود ...
رحمان با اجاز اومد داخل ...
بی اهمییت به اینکهروسری رو سرم نیست همونطوز گهواره رد تکون دادم ...
_ اومدی رحمان ؟
رحمان نگران جلو اومد ...
_ مرجان حالت خوبه ؟
با پوزخندی نگاهش کردم ...
جه سوال بی معنی پرسیدخ بود ...