مخواه از من که خودرا بعد توسرپا نگه دارم توانم در همین حدبود، اشکم را نگه دارم هزاران تکه از تصویر تودرکوله بارم ماند غمت سنگین‌تر‌ از آن شد که‌ من‌ تنها نگه دارم🖤

"گُلِ پر پر کجا گیرم سراغت؟ صدای گریه می‌آید ز باغت صدای گریه می‌آید شب و روز                 که می‌سوزد دلِ بلبل ز داغت"

حالا ما مانده ایم و دلتنگی خنده‌های او...🙂💔 -رهبر شهیدم

همانطور که یاران امام خمینی در گهواره بودند، یاران سیدمجتبی هم در گهواره هستند😉

من اهل توجه به جزئیاتم. امروز فهمیدم که تو موی بلند دوست داشتی. مثل همه مردان عاشق ایرانی. اینجا از بلندی موی‌های دخترک شهید ذوق می‌کنی و می‌گویی «این موها رو هم اگر کوتاه نکنند…». موهای خرمایی زهرا سادات خردسال خودت هم بلند بود. تو دختر دوست بودی. دخترها را یک‌جور دیگری تحویل می‌گرفتی. من به چشم دیده بودم که میان سیل درخواست‌های جمعیت دیدارهای جوانان، چفیه را اگر به پسرها می‌دادی، انگشتر را برای دخترها نگه می‌داشتی. تو دختر دوست بودی و دخترکان شهیدان دوست داشتند که هیچ‌وقت به تکلیف نرسند تا از آغوش و بوسه‌های گرم پدرانه‌ات بی‌نصیب نشوند. تو برای دخترهایت جشن تکلیف گرفتی، گفتی حسینیه را در دیدار بانوان صورتی کنند. چرا حاکم و رهبر هشتاد و چند ساله یک کشور باید همیشه چند انگشتر دخترانه همراه خودش داشته باشد؟ تو ذوق داشتی که به دخترها هدیه‌های دخترانه بدهی. پدرها دختر دوست‌اند. تو دختر‌فهم هم بودی. حالا خدا به دخترهایت بیشتر از پسران صبر بدهد!

کاش حداقل یک بار گرمای آن دست نصیب سردی دست‌های ما میشد . . .

دیگر حتی روضه ام لازم نیست... خنده‌هایش اشک را سرازیر میکند((: