یه عزیزی می‌گفت: اگه جای گیاهِ بامبو رو عوض کنی دیگه رشد نمیکنه؛ پژمرده میشه.. میدونی چرا؟ چون ریشه اش رو همونجا جا میگذارد.

حالا خب دل آدمی زاد هم که کمتر از گیاه نیست. گاهی ریشه اش جا می‌ماند در حرمی ، کنجِ رواقی ، پایِ ضریحی ، لا‌به لای تار و پودِ فرشی.!

اره خب ؛ دل منم جایی جا مانده... جا مانده میانِ آن دو گنبد آسمانی ، درست همونجایی که برای اولین بار نگاهم به حریمِ شما افتاد و بندِ دلم پاره شد.

جا مونده در سراشیبی حرمت آقای ۱۲۸ صاحبِ کربلا:)❤️‍🩹 همونجایی که هر قدمش بوی بهشت گم‌شده ‌ام رو میداد(:

دلِ من جا ماند در حرم ابالفضل ، همونجایی که بقول عراقیا شما امامی برای ما عباس🙂 همانجایی که دست‌ها معنی دیگری پیدا میکنند و دل‌ها از شرم و غیرت آرام میگیرند:)

دل من جا مونده در بین الحرمین.. جایی میانِ دو نور، دو دلدادگی:)

اره خلاصه قصهِ قصه‌ی دلِ بی‌قرارِ منهِ راستش ن فقط آنجا بلکه در قم و جمکران هم دلم جامونده:))

در صحن حرمِ دخترِ موسی‌بن جعفر (سیدهِ معصومه) در شب‌های سه‌شنبهِ جمکران دعای توسل و روضه اش:)

دلم جا مونده در آن لحظه‌هایی که خستگی‌ها ،دلتنگی‌ها، درد، غصه و... همه رو بر میداشتم میبردم کنجِ حرم میبردم همونجایی که مکان همیشگیم بود، (کنارِ درِ ورودی زمانی که پرده سبز رنگ زیبایت رو میزدم کنار و یه گوشه همونجا می‌ایستادم روبه ضریح پشت به دیوار و روضه و مداحی پلی میشد دیگه...)

دلم برای اون سکوتِ عمیقِ کنارِ ضریح ، برای اون تیکه دادن‌های آرامش بخش ، برای اون حرمی که همیشه پناه امنِ من بود، تنگ شده:))🙂

راست می‌گفتند دیگه آدم وقتی ریشه اش رو در بهشت زمین جای میگذارند، دیگر هیچ جا، هیچ جایِ این دنیایِ خاکی برایش وطن نمی شود:)

دلِ منم ریشه اش در حرم‌های شما کاشته شده..(: و بامبویی که ریشه اش در حرم‌های شما باشد ، مگر میتواند جایِ دیگری قد بکشد؟:) ✍🏻بخشی از دل‌نوشته‌های یک دانشجویِ دلتنگ؛ •رَجآء؛•