و تنها از تمام مالکیت‌ ها، صاحبِ تنهاییِ خویشم.

هر کسی گمان می‌ کرد دلتنگی تنها نزدِ اوست. حال آنکه جُملگی همه دلتنگ بودیم و شب ادامه داشت.

حتی برای گریستنِ غم، ابری در آسمانم نیست.

زندگی قبرستانی شلوغ است و اندوهِ ما به عمرِ مُردگان، طولانی.

ای‌ کاش می‌شد اندوه را به بازار برد، و او را مثل کودکی در ازدحام جمعیت، گم کرد!

مدتی‌ست احساس می‌کنم که با گذر از هر روز، سنگی بزرگ روی قفسه‌ی سینه‌ام قرار می‌گیرد و نفس کشیدن برایم دشوار می‌شود. با این وجود هرگز بابت بُریده شدنِ نفس‌هایم نترسیده‌ام؛ من از روزهای بسیاری که پیش رو دارم، از سنگ‌ها، از ادامه‌دار بودنِ این خفگی می‌ترسم.

فقط‌ می‌گیرد اما هیچ بارانی نمی‌آید، دلم چون آسمانِ عصرهای جمعه غمگین است.