دیدی ای دل که غمِ عشق دگربار چه کرد؟!

نه مرگ آنقدر تلخ است، نه زندگی آنقدر شیرین که انسان برای این دو شرفش را بدهد..! - فریدون‌ فرخزاد

ای مرگ بیا که زندگی ما را کشت.

‌

چای تلخ عاشقان، خرما نمی خواهد رفیق مجلس ترحیم ما، حلوا نمی خواهد رفیق عشق گورستان رویاهای در دل مانده است زندگی مرده ها، دنیا نمی خواهد رفیق بیستون دیوان درد است و غزل ها تیشه اش شرح دلتنگی ما انشا نمی خواهد رفیق واژه های نانوشته، فهمشان دشوار نیست اشک چشم و خون دل، معنا نمی خواهد رفیق ماهی افتاده در قلاب وقت خودکشی اشتیاق آب دریا را نمی خواهد رفیق در مسیر عشق هرگز لاف آزادی نزن حبس بودن در قفس، حاشا نمی خواهد رفیق یا ببر بال و پرت را، یا تو هم پرواز کن جلد بودن شاید و اما نمی خواهد رفیق فصل پیری آمد و دیدیم دست سرنوشت عشقبازی را برای ما نمی خواهد رفیق...

انسان‌ها شبیه هم عمر نمی‌کنند؛ یکی زندگی می‌کند و دیگری تحمل.

واقعأ زندگي دیگه حتی ارزش یک ثانیه نفس کشیدن رو هم نداره، نفس بکشی بویِ خون، بوی موشک، بوی جنگ، بوی مرگ، بوی وطنی کهٔ ویران شدهٔ رو داری استشمام می‌کنی. بدتر ازین نمیدونی تا یک ثانیه دیگه زنده ای یا آخرین حرفت میشه همون چیزی که تو اون لحظه گفتی، یا وقتی با عزیزانت خداحافظی می‌‌کنی، نمیدونی این آخرین خداحافظیه، این آخرین دی‌دارِ، این آخرین حرفِ. همه چی سردرگُمه، ازین طرف عیدِ ولی امسال اون عیدی نیست که پارسال بود یا پیارسال. ولی امسال عیدِ خونینِ درست مثل یه شاخه گُلِ رُز که جلوی چشمت پَرپر بشه، مثل وطن، مثل میناب عزیز ، مثل جاوید نامانِ وطن. 🕊