این ترانه، مرثیه‌ی انسانیست که میان زندگی و مرگ معلق مانده؛ کوهی بلند با دستانی تهی، چشمانی محروم و قدم‌هایی خسته. شب، تابوتش را در چشم‌های او می‌گذارد و حتی سایه از پشت سرش می‌گریزد. عطشِ چشمه تنها در تصویر می‌ماند و امیدِ صدا، به پژواک گام‌ های دور فرو می‌ریزد. و عذاب آورترین بخش ماجرا این است که این حکایتِ جاودان تنهایی، به روزهای من شبیه‌ تر از هر زمان دیگریست.

دیدن برنامه جدیدو شروع کردم شاهکاره واقعا شاهکار

📪 پیام جدید https://eitaa.com/mowjii/980 اینو یه تایمی شبکه پویا یا شبکه دو ساعت هشت صبح میداد. #دایگو

من بچه که بودم هشت صبح بیدار میشدم و در حالی که همه خواب بودن، با صدای خیلی کم که مامانم بیدار نشه، اینو میدیدم

📪 پیام جدید https://eitaa.com/mowjii/983 پاییز و زمستونم میداد چون هوا خیلی روشن نمیشد. #دایگو

😭😭😭😭

📪 پیام جدید کاش زودتر بزرگ شم برم دانشگاه حوصله ی مدرسه رو ندارم واقعا اه #دایگو

مدرسه صد هیچ از دانشگاه بهتره

📪 پیام جدید https://eitaa.com/mowjii/982 آقا شماها ادشیر و چُغا که شبکه دو پخش میکرد رو نمی دیدین ؟ #دایگو