📪 پیام جدید https://eitaa.com/mowjii/982 آقا شماها ادشیر و چُغا که شبکه دو پخش میکرد رو نمی دیدین ؟ #دایگو

من که نمیدیدم 🙏🏼

📪 پیام جدید https://eitaa.com/mowjii/980 واااای منو آبجیم همیشه سر اینکه بنفشه کیه دعوا میکردیم😭 #دایگو

📪 پیام جدید دلم برای این تابستون تنگ میشه واقعا:))))) #دایگو

من اصلا دلم تنگ نمیشه واقعا 🙏🏼

📪 پیام جدید سلاااااام ایران #دایگو

سلام و درود

📪 پیام جدید چیزهای بنفش کیه یاس های سبز کیه کلبه درویشی کیه رهنما کیه #دایگو

دوست همکلاسی همکلاسی علی ممدجواد 🙏🏼

این قطعه، دفتر صبح‌های خاکستری ماست؛ جایی که آینه‌ها حقیقت را برعکس نشان می‌دهند، قهوه‌ها تفاله می‌شوند و قلب‌ها بی‌وقفه می‌کوبند فقط برای دوام آوردن یک روز دیگر. همه‌چیز بوی زندان می‌دهد؛ خانه، خیابان، حتی خودِ تن. صدای نوید صدر ، صدای انسانیست که از میان اخبار دروغ، لباس‌های بی‌ جان و سکوت حاکمان، راهی به بیرون می‌جوید. اما راهی نیست! نفرت در سینه می‌ماند، خشم در گلو می‌پیچد، و تنها سلاح، کلمه است؛ شعری که در خیابان فریاد می‌شود و به‌جای گلوله، قلب‌ها را نشانه می‌گیرد. این ترانه مثل مرثیه‌ای برای نسلی است که بین خطا و مرگ گرفتار مانده. نسلی که دوستانش را یکی‌یکی از دست داده، از فرودگاه تا گورستان بدرقه کرده، و هنوز با صدای هق‌هق، اسم‌ها را در تاریکی نجوا می‌کند. و با این همه، امید در آخرین سطر می‌ماند: کاش جای مرگ، شعر واحد این مملکت می‌شد. شاید همین رویای محال، تنها پناه ماست در جهانی که حقیقت را دفن کرده و انسان را به خطای انسانی تقلیل داده...