زانوها را مثل غم در نظیر ِ زغالهای سرخفام،
به گرمیِ آغوش، میسوزانم.
همراه؟ دارمش! استخوانم تا ژرفای مغز رگبار ِ تیر میگیرد،
امان هم نمیدهد.
شمع گوشهٔ میز که سوسو میزند،
تا همقامت بایستد با پنجرهٔ باز ِ کنارش،
خیرهام کرد در فکر.
در فکر آن: چهشد که توانستی...؟
یادم آمد! امّا.. نه، اینبار میگویم.
میگویم: تو بیرحمتر از این یاد ِ وصلهدار بودی؛
هستی.
