سخن ماند از تو همی یادگار سخن را چنین خوارمایه مدار

فریدون فرخ فرشته نبود ز مُشک و ز عنبر سرشته نبود

به داد و دَهِش یافت آن نیکویی تو داد و دَهِش کن، فریدون تویی!

فردوسی*

ء./گفت‌و‌شنود: یك نیمکت نشین: دلتنگتم؛ همین.

به "هرقیمتی" یا که "قیمتی"؟

با نم ِ بارانِ این روزها؛ چه اطمینان‌ها که شسته شد. خاطرات را قاب کردم در انتهای کمد، همان‌جا که خاك می‌گیرد. سخت است، امّا؛ می‌ارزد..!

رنگ را که تو می‌بازی!

او این‌گونه نوشت: « بسمه تعالیٰ؛ قطعاً سننتصر. امضا، نصراللّٰه. » وَ دیری نیست، این‌گونه دیده شود. ان‌شاءاللّٰه.

« الدنيا ضُحْكَةُ مُستَعبِرٍ. » دنیا مضحکه‌ای است گریه‌انگیز.. - حضرت امیر/ میزان‌الحکمة.

گوشه‌ای از کشتی‌‌ای به مقصد ِ مقدّس را؛ چقَدَر این دل می‌خواست..

لعنت به دُچارهای ناچار..