از رقص بر عقربهها و چرخِ گرامافون.
از انتظار بر پلهٔ پیچك ِ تاك و مارپیچِ کهکشان.
از قهقهه بر تلخی تندیِ اخم و سختی کام ِ ناکام.
از تنش بر رونق کساد ِ مرکب و تپههای خاکی نرم.
از غرقه بر تارهای نبافتهٔ عنکبوت و ردهای باز نمانده.
و از دویدن بر تلاطم افکار و بیتابی احوال؛
تا طلوعِ ابعاد، سکونِ اعداد و غروب ِ اعشار.
تا رکوعِ غرور، سقوط ِ شکوك و قیام ِ ایمان.
و تا محنت ِ اصبار، طاقت ِ افکار و غایت ِ وراغ.
به تو وَ برای تو..
نگاهم به تاس،
و فکرم، مشغول به بُرد و باخت،
ارمغانِ اعداد.
تا چقدر؟ دیگر بس نیست؟
اینجا که احتمال؛
لابهاقل آنجا که نیست،
با رعدی،
قطعیت بُرد بر مهره بنشان.
