قسم به حقارت ِ واژه؛ در شکوه ِ حیدر..

وَ سیزدهم دی ماه...

شرط بر رفعت ِ ایمان.

کلافه از نمودارهای فیزیك، دستی بر سر پردهٔ پنجره کشیده، تا بازدمی، رو به گلدستهٔ دیوار به دیوار رها کنی؛ می‌بینی که، وَه! اوس کریم، چه‌ دواتی بر پردهٔ روزگار چکانده.. برف!

اعصابم عین هندونه‌ای که یهو از دست میوفته و می‌گه تَرَق؛ ترکید.

امواج صدا، آشنا بود. کنار کشیدم تا مرکزش را رصد کنم. دیدمش. جفت دسته‌های کیف بر روی شانه‌هایش، خیره به برف‌های لگد نخورده، با دو دستش، دوتا راست، دوتا چپ؛ بشکن زنان، می‌رفت. ء./ آدمی در احوال و ابعاد خویش، چه دیدنی‌ست!

غم‌‌بر! غمگینم.

پناه؟ گلدستهٔ دیوار به دیوار..

گویند علی می‌زده صد وصله به کفشش ای کاش دلِ خسته‌ی من کفش علی بود..