اعصابم عین هندونه‌ای که یهو از دست میوفته و می‌گه تَرَق؛ ترکید.

امواج صدا، آشنا بود. کنار کشیدم تا مرکزش را رصد کنم. دیدمش. جفت دسته‌های کیف بر روی شانه‌هایش، خیره به برف‌های لگد نخورده، با دو دستش، دوتا راست، دوتا چپ؛ بشکن زنان، می‌رفت. ء./ آدمی در احوال و ابعاد خویش، چه دیدنی‌ست!

غم‌‌بر! غمگینم.

پناه؟ گلدستهٔ دیوار به دیوار..

گویند علی می‌زده صد وصله به کفشش ای کاش دلِ خسته‌ی من کفش علی بود..

بستنی قیفیم ریخت. ناراحتم.

نقطه سر خط. نقطه سر خط. نقطه سر خط. نقطه سر خط. نقطه سر خط. نقطه سر خط.

ماشاءاللّٰه؛ قهرمانی مبارك.

اللّٰه‌اکبر...

وای بر آن لحظه که: "دویدن‌ها همانا و نرسیدن‌ها همانا..."