به چه می‌انديشي؟! به خزانی که‌گذشت ؟ به بهاری که نبود ؟ به امیدی که کنون رفته به باد ؟ یا به عهدی که دگر رفت ز یاد ؟ به چه می‌انديشي ؟! به دو چشمی که تو را هیچ ندید ؟ به دو دستی که تو را هیچ نخواست ؟ به رفیقی که غبار غمت از چهره نرفت ؟ یا به قلبی که برایت سخن از عشق نگفت ؟ به چه می‌انديشي ؟! به بهاری دیگر ، امیدی دیگر ، یا رفیقی دیگر ...

غم به شما عمق می‌دهد و شادی ارتفاع . غم ریشه هایتان را گسترده می‌کند و شادی شاخه هایتان را ‌. شادی مثل درختی است که به سمت آسمان می‌رود و غم مانند ریشه هایی که تا بطن زمین پایین می‌روند . هردو مورد نیازند، هرچه درختی بلندتر شود ، هم زمان ریشه هایش عمیق تر میشوند . - آتـیـهٔ .

این نمیشه و نشدن ها برای تو نیست ؛ تو آدم ِرسیدنی . . .

می‌گردی ، بین فلسفه می‌گردی ، لا به لای ادبیات می‌گردی ، درون سینما می‌گردی ، میان موسیقی می‌گردی ، بلکه فیلسوفی تو را یافته باشد، ادیبی تو را نوشته باشد ، فیلمسازی تو را ساخته باشد ، موسیقی دانی تو را نواخته باشد .